Artykuł 33 k.p. pozwala stronom stosunku pracy na zastrzeżenie w umowie na czas określony dwutygodniowego terminu wypowiedzenia, jeżeli umowa zawierana jest na okres dłuższy niż 6 miesięcy. Przepis ten daje możliwość szybszego rozwiązania stosunku pracy niż przy zawarciu umowy na czas nieokreślony, gdzie okres wypowiedzenia przy zatrudnieniu dłuższym niż 3 lata wynosi aż 3 miesiące.

Zastrzeżenie dwutygodniowego okresu wypowiedzenia umowy i zawarcie jej na okres np. 12 lat może zostać uznane za próbę obejścia prawa. Sąd Najwyższy wypowiedział się w tej kwestii w wyrokach z 7 września 2005 r. (II PK 294/04) oraz 25 października 2007 r. (II PK 49/07), w których stwierdził niedopuszczalność zawarcia wieloletniej umowy o pracę na czas określony z zastrzeżeniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia, jeżeli ma to służyć jedynie zapewnieniu pracodawcy możliwości szybkiego rozwiązania umowy o pracę z pracownikiem. Wówczas na podstawie art. 8 k.p. postanowienia umowy dotyczące czasu jej trwania mogą zostać uznane za niezgodne z zasadami współżycia społecznego oraz społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa. Prowadzi to do uznania takiej umowy za umowę zawartą na czas nieokreślony.

Jeżeli jednak tak długi okres wynika z charakteru pracy (np. gdy umowa rzeczywiście dotyczy wykonywania zadań oznaczonych w czasie) lub z innych przyczyn zawarcie umowy na wieloletni okres nie narusza usprawiedliwionego i zgodnego interesu obu stron stosunku pracy, wówczas zawarcie umowy na czas określony nawet 12 lat jest dopuszczalne, także z zastrzeżeniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia. Dopuszcza się również możliwość zawarcia umowy o pracę na czas nawet 12 lat bez możliwości wcześniejszego jej wypowiedzenia. Dodatkowo należy zauważyć, że okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony (także łączny okres zatrudnienia na podstawie kolejnych umów na czas określony) u pracodawców będących przedsiębiorcami, do których stosuje się przepisy ustawy antykryzysowej, ograniczony jest do 24 miesięcy.