Prawo do korzystania z samochodu służbowego w celach prywatnych przez organy skarbowe uznawane jest za świadczenie nieodpłatne przekazywane przez pracodawcę na rzecz pracownika. Wartość ekonomiczna tego świadczenia obliczona w pieniądzu zwiększa przychód pracownika ze stosunku pracy. Pracodawca jako płatnik jest zobowiązany do ustalenia wartości tego świadczenia i doliczenia jej do przychodu pracownika, a następnie od tego przychodu obliczenia i odprowadzenia zaliczki na podatek do urzędu skarbowego, a także składki na ubezpieczenia społeczne. W jaki sposób ustalić wartość tego świadczenia?

W obecnym stanie prawnym pracodawca, obliczając wartość świadczenia, jakim jest prawo pracownika do korzystania z samochodu służbowego do celów prywatnych, może zobowiązać go do przedstawiania rozliczenia określającego liczbę kilometrów przejechanych samochodem dla celów prywatnych i mnożyć tak otrzymaną wartość przez przyjętą stawkę za kilometr przebiegu. Wielu pracodawców stosuje stawki wynikające z rozporządzenia z 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy. Pracodawca może jednak, a nawet, zdaniem części organów podatkowych, powinien, stosować inną stawkę, jeśli uzna, że lepiej odzwierciedla ona wartość przychodu, jaki uzyskuje pracownik z tytułu tego świadczenia. W związku z tym, że rozliczenie kilometrowe wiąże się z dodatkowym wysiłkiem organizacyjnym, w przypadku, gdy pracownik korzysta codziennie z samochodu służbowego do celów prywatnych, część pracodawców przyjmuje zryczałtowaną, uśrednioną wartość tego świadczenia, np. w wysokości ułamka wartości danego samochodu. Jeśli jednak w danym miesiącu pracownik nie korzystałby z samochodu do celów prywatnych wcale lub korzystałby w znacznie mniejszym niż zazwyczaj zakresie, wówczas powinien poinformować o tym pracodawcę, bowiem wartość jego świadczenia w takim przypadku ulega zmniejszeniu.