Obowiązkiem pracownika jest świadczenie pracy na rzecz pracodawcy w czasie i w miejscu wyznaczonych przez pracodawcę, do którego należy kierownictwo nad działaniami pracownika i organizowanie procesu pracy. Obowiązek ten wynika z definicji stosunku pracy i dlatego należy zaliczyć go do kategorii podstawowych obowiązków pracownika. Z obowiązku tego jednoznacznie wynika, iż swój czas pracy pracownik powinien wykorzystywać zgodnie z jego przeznaczeniem, a zatem na realizowanie zadań powierzonych przez pracodawcę. Wykonywanie innych czynności, niezwiązanych z pracą, jest możliwe, o ile pracodawca wyrazi na to zgodę. Załatwianie przez pracownika spraw prywatnych w godzinach pracy, bez wiedzy i zgody pracodawcy, jest niedopuszczalne i stanowi naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego. Ocena, czy będzie to ciężkie naruszenie obowiązków, zależna jest od częstotliwości nagannych zachowań pracownika. Dla zakwalifikowania omawianego naruszenia jako ciężkiego nie może być ono sporadyczne ani dotyczyć krótkiego okresu w ramach czasu przeznaczonego na pracę.

Aby przypisać pracownikowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków, w rozumieniu art. 52 par. 1 pkt 1 k.p., nie jest konieczne wykazanie poniesienia przez pracodawcę szkody. Działanie pracownika polegające na wykonywaniu w godzinach przeznaczonych na pracę, bez zgody pracodawcy, innych niż praca czynności sprzeciwia się przyjętemu w umowie o pracę zobowiązaniu pracowniczemu świadczenia pracy i naraża na szwank interes pracodawcy, który świadczenia oczekuje, nawet jeśli postępowanie pracownika nie powoduje nadmiernej szkody, powstałej także wskutek niewykonania potrzebnych zadań (zob. wyrok SN z 5 czerwca 2007 r., I PK 5/07, OSNP 2008/15-16/212). Dopuszczalność rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie art. 52 par. 1 k.p. ograniczona jest miesięcznym terminem liczonym od powzięcia przez pracodawcę wiadomości o ciężkim naruszeniu przez pracownika jego obowiązków.