Przede wszystkim o niedopuszczalności zlecania im pracy w godzinach nadliczbowych. Zakaz ten dotyczy zarówno pracy w nadgodzinach ze względu na konieczność prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia albo usunięcia awarii, jak i z powodu szczególnych potrzeb pracodawcy. Pracownicy w ciąży nie wolno zatrudniać też w porze nocnej. Zakaz powyższy skutkuje koniecznością odpowiedniej zmiany rozkładu czasu pracy pracownicy wykonującej dotychczas pracę w takiej porze. W razie niecelowości lub braku możliwości odpowiedniej zmiany grafiku pracodawca zobowiązany jest do zapewnienia pracownicy innej, która nie wymaga pracy w porze nocnej, a jeśli również to nie jest możliwe, powinien on zwolnić ją z obowiązku świadczenia pracy.

Czas pracy kobiet w ciąży zatrudnionych w systemie równoważnego czasu pracy, w ruchu ciągłym, systemie pracy weekendowej oraz systemie skróconego tygodnia pracy nie może przekraczać też ośmiu godzin. Wyznaczenie przez ustawodawcę maksymalnej dobowej normy czasu pracy dla pracownic w ciąży rodzi po stronie pracodawcy obowiązek skrócenia czasu pracy kobiety pracującej dotychczas w przedłużonym dobowym wymiarze czasu pracy, tak aby wykonywała ona pracę nie dłużej niż przez osiem godzin na dobę. Nie wpływa to przy tym niekorzystnie na jej sytuację płacową. Zachowuje ona prawo do wynagrodzenia za czas nieprzepracowany w związku ze zmniejszeniem wymiaru jej czasu pracy. Innymi słowy, jeśli z obowiązującego pracownicę rozkładu czasu pracy wynika obowiązek pracy w dłuższym wymiarze dobowym, pracownica zachowuje wynagrodzenie, tak jakby w takim wymiarze pracowała.

Zakazy zatrudniania kobiet w ciąży w nadgodzinach, porze nocnej oraz w przedłużonym dobowym wymiarze czasu pracy to zakazy bezwzględne, niezależne od wniosku czy zgody pracownicy. Zgoda stanowi natomiast wymóg konieczny w przypadku zastosowania wobec pracownicy w ciąży systemu przerywanego czasu pracy, co oznacza, że zakaz ten jest względny.