Zgodnie z art. 231 k.p.c. w sprawach o roszczenia pracowników dotyczące nawiązania, istnienia lub rozwiązania stosunku pracy wartość przedmiotu sporu stanowi, przy umowach na czas określony – suma wynagrodzenia za pracę za okres sporny, lecz nie więcej niż za rok, a przy umowach na czas nieokreślony – za okres jednego roku. Przepis ten nie znajdzie jednak tu zastosowania. W uchwale z 6 grudnia 2001 r. (III ZP 28/01, OSNP 2002/15/350) SN uznał, iż w sprawie o zasądzenie odszkodowania z tytułu bezprawnego rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony bez wypowiedzenia na podstawie art. 52 k.p. wartość przedmiotu sporu stanowi podana kwota pieniężna (art. 19 par. 1 k.p.c.), a nie suma wynagrodzenia za pracę za okres jednego roku (art. 231 k.p.c.).

SN uznał, iż art. 231 k.p.c. w zakresie, w jakim reguluje sposób oznaczenia wartości przedmiotu sporu w sprawach o roszczenia pracowników dotyczące nawiązania, istnienia lub rozwiązania stosunku pracy, ma zastosowanie tylko do roszczeń majątkowych niepieniężnych. W sprawach dotyczących rozwiązania stosunku pracy będą to więc sprawy o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne lub o przywrócenie do pracy. Sprawa o odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy jest natomiast sprawą o roszczenie pieniężne i dlatego wartość przedmiotu sporu stanowić powinna kwota określona zgodnie z art. 19 par. 1 k.p.c. Przepis ten stanowi, że w sprawach o roszczenia pieniężne, zgłoszone choćby w zamian innego przedmiotu, podana kwota pieniężna stanowi wartość przedmiotu sporu. W konsekwencji w tym konkretnym przypadku wartość przedmiotu sporu stanowić będzie kwota trzymiesięcznego wynagrodzenia pracownika, a nie wynagrodzenie za okres jednego roku, pomimo że sprawa jest związana z roszczeniem dotyczącym rozwiązania stosunku pracy.

not. MJ