Nie

Jeżeli pracodawca zatrudni kandydata na stanowisku starszego specjalisty, musi wypłacać mu wynagrodzenie odpowiadające temu stanowisku.

W sytuacji gdy u pracodawcy obowiązują przepisy płacowe (regulamin wynagradzania, układ zbiorowy pracy), prawidłowe ustalenie wysokości pensji polega na przyznaniu pracownikowi wynagrodzenia, które nie jest niższe od najniższego przewidzianego na zajmowanym przez niego stanowisku. Jeżeli umowa o pracę określa zasadnicze wynagrodzenie pracownika w wysokości niższej od wynagrodzenia, jakie pracownik ten otrzymywałby przy zastosowaniu właściwego przepisu płacowego, wówczas pracownikowi przysługuje roszczenie o różnicę wynagrodzenia za okres nieprzedawniony. Wyrównanie to przysługuje także wtedy, gdy inne składniki wynagrodzenia określono w umowie powyżej stawek minimalnych przewidzianych w przepisach płacowych (uchwała SN z 12 maja 1981, I PZP 6/81, OSNCP 1981/11/210).

Pracownik ma prawo do wyrównania do najniższej stawki wynagrodzenia przewidzianego na zajmowanym stanowisku, a nie do wynagrodzenia rzeczywiście wypłacanego innym pracownikom na tym stanowisku. W praktyce, w takich sytuacjach pracownicy wyrażają zgodę na niższe wynagrodzenie, a z roszczeniem o wyrównanie występują dopiero po rozwiązaniu umowy o pracę. W takiej sytuacji sąd pracy przyznaje nie tylko wyrównanie za okres nieprzedawniony, ale także odsetki.

Ponadto należy pamiętać o zasadzie równego traktowania w zakresie wynagradzania. Zgodnie z art. 183c par. 1 k.p. pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości. Tak więc pracownik zatrudniony na stanowisku starszego specjalisty, który jest wynagradzany gorzej niż inni starsi specjaliści, wykonujący taką samą pracę, ma prawo nie tylko do opisanego wyżej wyrównania, ale także do odszkodowania za dyskryminację (art. 183d k.p.).

PODSTAWA PRAWNA

•  Art. 183c par. 1, art. 183d ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).