W sierpniu 2007 r. firma budowlana została wniesiona jako wkład niepieniężny do spółki jawnej. W ten sposób pracownicy firmy zostali przejęci na podstawie art. 231 kodeksu pracy. W następnym dniu spółka zgłosiła do ZUS przejęcie pracowników. A składkę wypadkową płaciła w wysokości ustalonej dla poprzedniego pracodawcy (1,6 proc.)

ZUS po kilku miesiącach, na podstawie art. 28 ust. 4 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 167, poz. 1322 z późn. zm.), wydał decyzję, w której za okres od kwietnia 2007 r. do marca 2008 r. podwyższył składkę wypadkową. Argumentował, że firma płaciła składki w wysokości 1,6 proc. podstawy wymiaru, a powinna płacić 2 proc.

Firma od decyzji ZUS odwołała się do sądu I instancji. Ten podkreślił, że przed 1 września spółka nie prowadziła działalności, a to oznacza, że nie może być zmuszana do wyrównania składek przed tą datą. Sąd zmienił więc zaskarżoną decyzję ZUS, uznając, że firma tylko od 1 września 2007 r. do 31 marca 2008 r. powinna opłacać składkę i to w niższej niż chciał ZUS wysokości (1,6 proc.).

ZUS od wyroku odwołał się do sądu II instancji, który uznał, że wniesienie przedsiębiorstwa osoby fizycznej do handlowej spółki osobowej i kontynuowanie przez tę osobę działalności gospodarczej jest przekształceniem. A w takim przypadku, zdaniem sądu, firma może kontynuować opłacanie składek przy zastosowaniu stopy procentowej ustalonej dla przejmowanej firmy.

Sąd oddalił więc apelację ZUS, który wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego. Ten uznał, że ZUS bezpodstawnie podwyższył wysokość składki, bo kryteria dotyczące ich różnicowania ze względu np. na liczbę zatrudnianych i rodzaj stanowisk nie zmieniły się po przejęciu pracowników. SN potwierdził ustalenia sądu niższej instancji, że osobowa spółka jawna, do której wkład na pokrycie udziałów (w postaci przedsiębiorstwa z zatrudnionymi tam pracownikami) wniosła osoba fizyczna, stosuje się dotychczasową wysokość składki. SN oddalił skargę kasacyjną.

Sygn. akt I UK 8/10