Ubezpieczona od 1 lutego 1994 r. miała ustaloną wcześniejszą emeryturę. Wypłata tego świadczenia rozpoczęła się 1 lipca 1994 r. Do stycznia 2004 r. jednocześnie pracowała i podlegała ubezpieczeniu społecznemu.

Tak jak wielu innych pracujących emerytów liczyła na to, że dzięki dodatkowej pracy będzie miała wyższą emeryturę. Na początku grudnia 2005 r. złożyła wniosek o przyznanie jej zwykłej emerytury związanej z ukończeniem powszechnego wieku emerytalnego.

ZUS przy obliczaniu tego świadczenia przyjął nową kwotę bazową (tzn. obowiązującą w grudniu 2005 r.) tylko dla tzw. części socjalnej (24 proc. kwoty bazowej). Ubezpieczona domagała się zastosowania nowej kwoty bazowej do całej emerytury. Z jej obliczeń wynikało bowiem, że przeliczenie części stażowej przy zastosowaniu nowej kwoty bazowej daje wyższą emeryturę. Niestety, nie można tego powiedzieć o przeliczeniu części socjalnej.

ZUS wydał decyzję odmowną. Sąd I instancji rozpatrujący odwołanie przyznał rację wnioskodawczyni. ZUS złożył więc apelację. Sąd II instancji przed wydaniem wyroku miał poważne wątpliwości związane z interpretacją przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Z tego powodu wystąpił do Sądu Najwyższego o ich wyjaśnienie. Jednak zwykły skład tego sądu nie był w stanie jednoznacznie wypowiedzieć się na ich temat. Z tego powodu przekazał problem składowi rozszerzonemu.

Po jego rozpoznaniu skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego 10 września tego roku podjął uchwałę, w której stwierdził, że kwotę bazową obowiązującą w dniu złożenia wniosku o emeryturę przez osobę pobierającą wcześniejszą emeryturę, która po uzyskaniu prawa do wcześniejszej emerytury podlegała co najmniej 30 miesięcy ubezpieczeniu społecznemu, uwzględnia się tylko przy obliczaniu tzw. części socjalnej.

Z tego powodu część stażowa nie będzie mogła być obliczana przy zastosowaniu nowej kwoty bazowej. W ten sposób większość osób pracujących na wcześniejszej emeryturze straciła nadzieję na otrzymanie, dzięki korzystnemu przeliczeniu, wyższej emerytury.

Sygn. akt I UZP 6/09