Komentarze w dziale Praca i ubezpieczenia

Nie ma dzisiaj forum, na którym nie wyrażano by opinii na temat emerytur. Wszyscy wiedzą, jak powinien wyglądać system. Pomysły idą w najrozmaitszych kierunkach, nie uwzględniając faktu, że emerytury to tylko element systemu ubezpieczeń społecznych, a nawet szerzej, zabezpieczenia społecznego.

Najwięcej czasu w expose premier Donald Tusk poświęcił kwestii ubezpieczeń społecznych. Za to nie zająknął się nawet słowem o prawie pracy. Nie wróży to dobrze pracodawcom, którzy chcieliby, aby przepisy te były bardziej elastyczne. Na zmiany w kodeksie pracy będą musieli poczekać, choć mogłyby być one przydatne w okresie zagrożenia kryzysem gospodarczym.

Powstają kolejne raporty na temat polskiej szkoły, a zatem zarówno poziomu nauczania, samodzielności myślenia oraz relacji między nauczycielami a uczniami. Poza tymi opracowaniami, które polegają na mierzeniu mierzalnego, czyli zdolności rozwiązywania testów przez uczniów, wszystkie inne doprowadzają do bardzo krytycznych wniosków na temat przede wszystkim samodzielności myślenia i umiejętności uczenia tej samodzielności przez nauczycieli.

Po lekturze ostatnich numerów ogólnopolskich dzienników można odnieść wrażenie, że Państwowa Inspekcja Pracy przedstawia tyle różnych opinii w sprawie oddawania zaległych urlopów, ile jest tytułów prasowych.

Zdaniem BCC, podwyższając składkę rentową, rząd powinien jednocześnie obniżyć z 2,45 proc. do conajmniej 1,3 proc. składkę na Fundusz Pracy, ponieważ jego aktywność będzie w 2012 r. – podobnie jak roku w bieżącym – silnie ograniczona. Nie ma zatem podstaw do dalszego obciążania pracodawców składką w dotychczasowej wysokości.

„DGP” opublikował dwa dni temu opinię eksperta, który uważa, że w Polsce podnoszenie wieku emerytalnego nie ma sensu. Argumentował: u nas obowiązuje system zdefiniowanej składki, a nie zdefiniowanego świadczenia, jak w innych krajach europejskich, w których takie reformy przeprowadzono.

Od paru miesięcy jesteśmy świadkami sporu pomiędzy gminami a Ministerstwem Finansów o pieniądze na sfinansowanie zasiłków stałych. Gminy twierdzą, że zostały oszukane – przekazano im nowe zadanie, jednak wycofano się z konstytucyjnego obowiązku przekazania wraz z tym zadaniem środków do jego wykonywania.

Ponad sto lat temu John Stuart Mill pisał, że dopiero praca w urzędach administracyjnych uczy obywateli myślenia, mówienia i działania w interesie publicznym. Więc szczęście, że z roku na rok przybywa nam świadomych obywateli, którzy poświęcają się dla dobra państwa.

Samorządy odniosły mały, ale ważny sukces w starciu z Ministerstwem Finansów o całkowite finansowanie przez budżet zasiłków stałych.

Koalicjanci (PO i PSL) są zgodni, że należy podnieść wiek emerytalny w Polsce, jednak PSL chce, aby matki pracowały krócej. Każde dziecko oznaczałoby skrócenie pracy zawodowej o trzy lata. Zdaniem BCC jest to pomysł, który odwraca uwagę od fundamentalnych problemów wiążących się z systemem emerytalnym w Polsce i pozostaje w sprzeczności z expose premiera rządu.

Wyobraźmy sobie taką przyszłość: Oto Polska w 2040 r. Kraj pięćdziesięciolatków, z niedoborem rąk do pracy i pracownikami obłożonymi horrendalnymi składkami, bo muszą utrzymać armię emerytów. W budżecie państwa zionie dziura, system emerytalny, na krawędzi bankructwa a ciemiężona podatkami gospodarka ledwo zipie.

Program Tuska to największe zamierzenie reformatorskie od czasu planu Hausnera sprzed niemal dekady. Niestety, może podzielić jego los i być jak kwiatek, w którym obrywa się płatek po płatku.

Podwyższanie wieku emerytalnego to ważna, systemowa reforma, która pozwoli stopniowo zmniejszyć deficyt sektora finansów publicznych. Dobrze, że premier i minister finansów przyjęli w końcu argumenty wielu ekonomistów, od dawna wskazujących na to, iż wprowadzenie nowego systemu emerytalnego i ograniczenie możliwości przechodzenia na wcześniejsze emerytury nie wystarczą, aby znacząco podnieść aktywność zawodową osób starszych.

W expose zapowiedzi reform wyglądały dość konkretnie. Ale gdy analitycy liczyli oszczędności, ich wpływ na gospodarkę i skutki dla społeczeństwa, a związkowcy i pracodawcy zgłaszali oburzenie, okazało się, że premier nie przedstawił wcale planu działań rządu. Zaproponował jedynie politykom Polskiego Stronnictwa Ludowego tematy do negocjacji. Ci podjęli rękawicę i też chcą rozmawiać publicznie. To sprawia, że o planie szybkich reform możemy zapomnieć.

Zapowiedziane przez premiera reformy społeczeństwo, jak na razie, przyjmuje ze zrozumieniem, a najbardziej krytyczni wobec rządu ekonomiści nawet z entuzjazmem. To wspaniale, że koalicja, tak reformom niechętna, zrozumiała w końcu, iż są one konieczne.

Umowę na czas określony można wypowiedzieć tylko pod pewnymi warunkami. Kiedy jest to możliwe?

Trudno marzyć o wysokiej emeryturze, jeżeli krótko opłacało się składki do ZUS. Im szybciej zaakceptujemy tę prawdę, tym łatwiej będzie pogodzić się z podniesieniem wieku emerytalnego do 67. roku życia.

Zarówno skład rządu, jak i expose premiera niejednego mogły zaskoczyć. Rząd jest wyjątkowo polityczny, w kilku przypadkach nie pozostaje nic innego, jak tylko postawić wielki znak zapytania.

Tradycyjnie „świętym” prawem pracowników jest możliwość prowadzenia strajku. Dla Polaków to uprawnienie szczególne, które stało się formą walki nie tylko o warunki zatrudniania, ale też prawa i wolności obywatelskie, a pośrednio – także o suwerenność państwa. Strajki z sierpnia 1980 traktujemy jak narodowowyzwoleńcze powstania (i zasłużenie, bo na dłuższą metę – w przeciwieństwie do powstań – były skuteczne).

Minister Sawicki zablefował i z pokerową miną zażądał, aby rolnicy, którzy mają gospodarstwa mniejsze niż 15 ha, traktowani byli jako bezrobotni. I nie musieli odprowadzać – i tak już małej – składki na ubezpieczenie zdrowotne. Bo, dysponując spłachetkiem ziemi wielkości do 14,9999 ha, nie mają dochodów, a więc i środków do życia. Biedacy, reszta obywateli powinna się na nich złożyć jeszcze hojniej niż dziś.