Każdy pracownik co do zasady ma prawo żądać, aby jego umowa o pracę sporządzona została w języku, który zna i rozumie. W sytuacji gdy cudzoziemiec podejmuje pracę w Polsce u polskiego pracodawcy, pojawia się pytanie, w jakim języku zawrzeć umowę o pracę. W związku z tym, iż praca wykonywana jest w Polsce, umowa podlegać będzie co do zasady prawu polskiemu. Jeśli tak, to znajdą do niej zastosowanie przepisy ustawy z 7 października 1999 roku o języku polskim (Dz.U. nr 90, poz. 999 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 7 tej ustawy na terytorium Polski przy wykonywaniu przepisów z zakresu prawa pracy (w tym sporządzania umów o pracę) używa się języka polskiego, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki: osoba świadcząca pracę ma miejsce zamieszkania w Polsce w chwili zawarcia umowy oraz umowa będzie wykonywana na terytorium Polski.

Ustawa o języku polskim zawierała przepis art. 8 ust. 3, zgodnie z którym dopuszczalne było sporządzenie umowy o pracę w języku obcym nawet bez spełnienia tych przesłanek, na wniosek pracownika - obywatela innego państwa członkowskiego. Przepis ten został uchylony w całości jako niezgodny z konstytucją, pomimo iż niezgodność dotyczyła spraw konsumenckich, nie zaś pracowniczych (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2005 r., sygn. akt K 38/04, Dz.U. nr 186, poz. 1567). Obecnie brak jest zatem w ustawie o języku polskim przepisu wyraźnie dozwalającego sporządzenie umowy o pracę w języku obcym.

Jeśli jednak pracownik - cudzoziemiec w chwili zawierania umowy nie ma miejsca zamieszkania w Polsce, umowa o pracę może i powinna być sporządzona w języku dla niego zrozumiałym.

W praktyce dla ochrony interesów pracodawcy dobrze jest sporządzić umowę w dwóch wersjach językowych polskiej i obcej. Przy czym trzeba pamiętać, iż wersja polska będzie rozstrzygająca.