Zgodnie z art. 229 par. 2 k.p. w przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, pracownik podlega kontrolnym badaniom lekarskim Dotychczasowa interpretacja tego przepisu zmierzała w kierunku stwierdzenia konieczności skierowania pracownika na badania kontrolne, zarówno przed dopuszczeniem go do wykonywania pracy po ustaniu choroby, jak i przed udaniem się przez niego na zaplanowany wcześniej urlop wypoczynkowy bezpośrednio po zakończeniu okresu niezdolności do pracy.

Sąd Najwyższy w najnowszym orzeczeniu w tej materii (wyrok SN z 20 marca 2008, II PK 214/07), dokonując wykładni przepisu art. 229 par. 2 k.p., zwraca jednak uwagę na sformułowany w nim cel przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich, którym jest ustalenie zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Dotyczy on zatem aspektu wykonywania pracy. Istotą urlopu wypoczynkowego jest natomiast czasowe niewykonywanie pracy przez pracownika na dotychczasowym stanowisku.

W ocenie SN już z powyższego względu nie można przyjąć, iż niezbędnym warunkiem rozpoczęcia urlopu wypoczynkowego jest przeprowadzenie kontrolnych badań lekarskich. Dla spełnienia warunków i celów urlopu (wypoczynku z wyłączeniem czynności z zakresu wykonywania pracy) nie jest konieczne sprawdzenie, czy długotrwała niezdolność do pracy nie spowodowała ograniczenia w wymaganej sprawności organizmu pracownika. Badania takie, zdaniem SN, są niezbędne przed dopuszczeniem do pracy, natomiast nieprzeprowadzenie ich przez urlopem nie pozostaje w sprzeczności z istotą prawa urlopowego.

Z zaprezentowanych przez SN argumentów wynika, że skierowanie pracownika na kontrolne badania lekarskie po okresie długotrwałej choroby musi poprzedzać jedynie faktyczne wykonywanie przez niego obowiązków pracowniczych na dotychczasowym stanowisku. Pracownik nie ma obowiązku przedstawienia aktualnego zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego zdolność do pracy, jeśli bezpośrednio po zakończeniu zwolnienia chorobowego zamierza skorzystać z zaplanowanego urlopu wypoczynkowego.