Co trzeci obcokrajowiec mieszkający w Polsce pochodzi z kraju bezpośrednio z nami sąsiadującego. Jedną z charakterystycznych cech imigrantów w Polsce jest fakt, że są oni zazwyczaj dobrze wykształceni (ok. 36 proc. ukończyło studia wyższe). Większość z nich to osoby w wieku od 20 do 59 lat, a więc aktywne zawodowo.

Obcokrajowcy najchętniej wybierają duże miasta na miejsce swego zamieszkania: Warszawę, Wrocław, Kraków, Łódź, Poznań, Lublin, Szczecin, Trójmiasto, Białystok, Katowice.

Liczba cudzoziemców w Polsce jest trudna do oszacowania ze względu na fakt, że wielu z nich nie potrzebuje zezwoleń na pracę (obywatele krajów UE), a poza tym duża część pracuje w szarej strefie. Według różnych szacunków nielegalnie zatrudnionych jest nawet kilkaset tysięcy osób.

Konferencja "Współczesne migracje: dylematy Europy i Polski" została zorganizowana przez Uniwersytet Warszawski i Przedstawicielstwo Komisji Europejskiej w Polsce z okazji 15-lecia Ośrodka Badań nad Migracjami.

Według ostatniego badania Eurostatu, spośród 3,5 miliona imigrantów, którzy w roku 2006 osiedli w 27 krajach UE, Polacy stanowili aż 290 tys.

W badaniu brano pod uwagę imigrantów, oficjalnie zarejestrowanych, którzy mieli pozwolenie na pobyt.

Wśród imigrantów najwięcej było Polaków (290 tys.), Rumunów (230 tys.), Marokańczyków (140 tys.), Ukraińców, Brytyjczyków i Chińczyków (po 100 tys.) i Niemców (90 tys.). Blisko 60 proc. wszystkich imigrantów osiedlało się w Hiszpanii (ponad 800 tys.), Wielkiej Brytanii (ponad 550 tys.) i Niemczech (ponad 450 tys.).

Krajem gdzie w 2006 roku był największy odsetek imigrantów jest Luksemburg (ponad 28 imigrantów na 1 tys. mieszkańców), za nim są: Irlandia, Cypr, Hiszpania i Austria. Proporcjonalnie najmniej imigrantów było w Polsce, Rumunii, na Litwie i Łotwie (mniej niż 1 imigrant na 1 tys. mieszkańców).