Zgodnie z kodeksem pracy, pracownicy zatrudnieni na stanowiskach kierowników wyodrębnionych komórek organizacyjnych wykonują, w razie konieczności, pracę poza normalnymi godzinami pracy bez prawa do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych (art. 1514 par. 1 kodeksu pracy).

Co do zasady zatem praca kierownika działu produkcji świadczona w godzinach nadliczbowych nie będzie uprawniała do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych. Określenie - w razie konieczności - oznacza jednak, że zasada ta dotyczy tylko takiej pracy w godzinach nadliczbowych, która ma charakter wyjątkowy, sporadyczny i tylko w przypadku istnienia uzasadniającej taką pracę stanu konieczności. Taka praca w godzinach nadliczbowych będzie zawsze oznaczała brak prawa do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych.

Jeśli jednak praca w godzinach nadliczbowych będzie wykonywana stale, regularnie i bez wystąpienia stanu konieczności, wówczas kierownik działu handlowego może dochodzić wypłaty stosownego wynagrodzenia oraz dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych. Sąd Najwyższy, w swoich orzeczeniach, wyraźnie podkreślił, iż pracodawca nie może stale tak kształtować obowiązków pracowników zatrudnionych na stanowiskach kierowniczych, że ich wykonanie w normie czasu pracy jest niemożliwe.

Prawo do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych będzie natomiast przysługiwać takiemu kierownikowi w każdym przypadku, jeśli będzie wykonywał pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w niedzielę i święto, pod warunkiem jednak, że w zamian za pracę w takim dniu nie otrzymał innego dnia wolnego od pracy (art. 1514 par. 1 kodeksu pracy). W takiej sytuacji okoliczność, czy praca ta miała charakter wyjątkowy, sporadyczny czy też stały, nie będzie miała żadnego znaczenia.