Zakres zakazu konkurencji należy do tych elementów, które powinny zostać uzgodnione pomiędzy pracodawcą a pracownikiem, ponieważ kodeks pracy ich nie definiuje. Orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, że umowne określenie aktywności zabronionej pracownikowi może być szerokie i obejmować działalność, która narusza interes pracodawcy lub mu zagraża. Tym samym pośród zakazanych czynności może znaleźć się np.: posiadanie pakietu udziałów lub akcji w spółce kapitałowej, podejmowanie działalności na własny rachunek, ale również prowadzenie przedsiębiorstwa na cudzy rachunek, występowanie jako pełnomocnik lub pośrednik, a także świadczenie pracy na jakiejkolwiek podstawie prawnej na rzecz konkurencji. Z kolei konkurencyjne podmioty mogą zostać wskazane zarówno dosłownie, przykładowo, jak i jedynie ogólnie zdefiniowane. W każdym przypadku kryterium pozostaje działalność pracodawcy faktycznie prowadzona (w tym nawet ubocznie) lub planowana. SN uznał, że zakaz może nawet wykraczać poza te granice, w sytuacji gdy interesom pracodawcy zagraża działalność pracownika związana z produkcją dóbr lub świadczeniem usług zbliżonych, które mogą je zastąpić. Takie stanowisko SN zajął w wyrokach z 4 listopada 2010 r. (sygn. akt II PK 108/10), z 22 listopada 2012 r. (sygn. akt I PK 159/12) oraz z 12 lutego 2013 r. (sygn. akt II PK 166/12).

W celu potwierdzenia przestrzegania umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy pracownik może być zobowiązany do składania stosownych comiesięcznych oświadczeń warunkujących wypłatę odszkodowania (por. wyrok SN z 4 lutego 2009 r., sygn. akt II PK 223/08 oraz wyrok SN z 28 czerwca 2012 r, sygn. akt II PK 279/11).