Dwa stosunkowo niedawne orzeczenia Sądu Najwyższego z 2012 roku umożliwiają udzielenie twierdzącej odpowiedzi na powyższe pytanie. W pierwszej kolejności należy przywołać wyrok z 22 marca 2012 roku (sygn. akt I PK 199/11), w którym stwierdzono, że warunkiem stosowania art. 52 kodeksu pracy nie jest wystąpienie u pracodawcy szkody materialnej albo niematerialnej, lecz samo zagrożenie jego interesów.

W przypadku art. 100 par. 2 pkt 4 k.p. wynika to wyraźnie już choćby z literalnej treści przepisu. Przypomnijmy, że zgodnie z nim pracownik jest obowiązany w szczególności dbać o dobro zakładu pracy, chronić jego mienie oraz zachować w tajemnicy informacje, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę. Oznacza to, że nie każde zastosowanie przez pracodawcę dyscyplinarnego trybu rozwiązania umowy o pracę jest uwarunkowane zaistnieniem szkody. Odnosi się on bowiem także do bezprawnego zachowania pracownika, zawinionego w określonym stopniu, zagrażającego interesom pracodawcy.

Z kolei w innym wyroku (z 22 października 2012 r., sygn. akt I PK 133/12) Sąd Najwyższy stwierdził, że uzasadnioną przyczyną rozwiązania z pracownikiem umowy w trybie art. 52 par. 1 pkt 1 k.p. nie musi być jedynie zawinione uchybienie podstawowym obowiązkom pracowniczym, wywołujące istotną szkodę majątkową w mieniu zatrudniającego. Taką przyczyną może być również zawinione i bezprawne zachowanie podwładnego powodujące samo zagrożenie interesów pracodawcy.