Roszczenia pracodawcy o naprawienie szkody wyrządzonej przez podwładnego wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków ulegają przedawnieniu z upływem roku od dnia, w którym pracodawca powziął wiadomość o niej, nie później niż z upływem 3 lat od jej wyrządzenia. Tak wynika z art. 291 par. 2 k.p. Istotne dla pracodawcy jest ustalenie, czy roszczenie uległo przedawnieniu, tzn. czy nie upłynął okres, w trakcie którego może żądać od zatrudnionego naprawienia szkody przed sądem. Upływ tego terminu jest niezależny od powzięcia przez firmę wiadomości o wyrządzeniu jej szkody i jej sprawcy, a więc od uzyskania wiadomości o tożsamości pracownika, który ją spowodował.

Data wyrządzenia szkody pracodawcy nie jest tożsama z datą niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych przez pracownika. Przez tę pierwszą datę należy rozumieć moment, w którym w majątku pracodawcy powstała szkoda. Na przykład terminem tym będzie dzień uiszczenia odsetek powstałych wskutek zwłoki w zapłacie zobowiązania pracodawcy, a nie ten, w którym pracownik powinien był uiścić należności. Datą powstania szkody będzie chwila zrealizowania się skutku w postaci szkody, a więc pomniejszenia majątku pracodawcy w wyniku zachowania zatrudnionego. Data niewykonania lub niewłaściwego wykonania obowiązków pracownika oraz termin powstania szkody mogą się więć pokrywać lub być od siebie oddalone (nawet dość istotnie).

Przyjęcie takiego uregulowania powoduje, że roszczenia pracodawcy nie mogą ulec przedawnieniu przed powstaniem szkody spowodowanej nieumyślnym niewykonaniem lub nienależytym wykonywaniem obowiązków pracowniczych. Przedstawione powyżej zasady znajdują też zastosowanie do odpowiedzialności zatrudnionego z tytułu szkody powstałej na skutek naruszenia zakazu konkurencji stosowanego w okresie obowiązywania umowy o pracę lub nieuzasadnionego rozwiązania przez niego umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawie artykułu 55 par. 11 kodeksu pracy.