Pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia (z przyczyn niezawinionych przez pracownika) w sytuacji, gdy niezdolność pracownika do pracy na skutek choroby trwa dłużej niż okresy przewidziane w art. 53 par. 1 pkt 1 k.p.

W przypadku pracownika zatrudnionego u danego pracodawcy krócej niż 6 miesięcy rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia może nastąpić, jeżeli niezdolność do pracy na skutek choroby trwa dłużej niż 3 miesiące. Jeżeli podwładny pracował u danego pracodawcy dłużej, rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia może nastąpić dopiero, gdy choroba trwa dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące (podobnie jak w przypadku, gdy powodem niezdolności do pracy jest wypadek przy pracy lub choroba zawodowa).

Zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy, nie dłużej niż 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży – nie dłużej niż przez 270 dni. Jeżeli po wyczerpaniu zasiłku chorobowego pracownik jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy, przysługuje mu świadczenie rehabilitacyjne przez okres niezbędny do przywrócenia tej zdolności, maksymalnie przez 12 miesięcy (art. 8 i art. 18 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 77, poz. 512 z późn. zm.).

Decydując się na zwolnienie pracownika z powodu choroby, pracodawca musi starannie ustalić terminy upływu okresów zasiłkowych. W wyroku z 21 czerwca 2005 r. (II PK 319/04) Sąd Najwyższy stwierdził, że nie jest dopuszczalne rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia w trakcie trwania wspomnianych okresów ochronnych na podstawie przypuszczeń, że niezdolność do pracy trwać będzie dłużej niż te okresy.