Pierwsza grupa ubezpieczonych przechodzi na emeryturę po ukończeniu 60 lat i udowodnieniu 20 lat składkowych i nieskładkowych (w przypadku kobiety) lub po osiągnięciu wieku 65 lat i udokumentowaniu 25-letniego stażu ubezpieczeniowego (w przypadku mężczyzny). Podstawę do przyznania takiej emerytury stanowi art. 27 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (tzw. ustawy emerytalnej, której tekst jednolity opublikowany został w Dz.U. z 2004 r., nr 39, poz. 353 z późn. zm.). Osoby, które ukończyły wymagany wiek, ale nie zdołały udowodnić odpowiednio 20- lub 25-letniego okresu składkowego i nieskładkowego mogą również przejść na emeryturę (na podstawie art. 28 ustawy emerytalnej), jeśli mają staż ubezpieczeniowy w wymiarze minimum 15 lat (kobieta) lub 20 lat (mężczyzna). Należy jednak podkreślić, że taka emerytura nie została objęta gwarancją najniższego świadczenia (obecnie 597,46 zł). Mogą to boleśnie odczuć osoby, które miały niskie zarobki na przestrzeni swojej kariery zawodowej. Jeśli wyliczona kwota świadczenia będzie niższa od tej minimalnej wysokości, ZUS nie podwyższy jej do kwoty najniższego świadczenia, ale będzie wypłacał w wysokości faktycznie ustalonej. Począwszy od 2009 roku na emeryturę według ogólnych zasad (w oparciu o art. 24 ustawy emerytalnej) będą przechodziły osoby urodzone po 1948 roku. ZUS ustali im świadczenie według nowych zasad, a jedynym warunkiem otrzymania tej emerytury będzie ukończenie wymaganego wieku wynoszącego 60 lat dla kobiet oraz 65 lat dla mężczyzn. ZUS będzie badał staż ubezpieczeniowy tylko wtedy, gdy wyliczona kwota świadczenia (łącznie z emeryturą z OFE) będzie niższa od obowiązującej kwoty najniższej emerytury. Jednym z warunków podwyższenia sumy wyliczonych świadczeń (z ZUS oraz z OFE) do tej gwarantowanej kwoty będzie bowiem udowodnienie 20 lat składkowych i nieskładkowych przez kobietę lub 25 lat składkowych i nieskładkowych przez mężczyznę.