Ustawa z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.) przewiduje możliwość rozwiązania z pracownikiem kontraktu bez wypowiedzenia, jeśli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze trzy miesiące (art. 53 par. 1 pkt 1 lit. b k.p.). Wydaje się, że wyrażenie „w okresie pobierania zasiłku” należy rozumieć jako okres faktycznego pobierania przez pracownika zasiłku chorobowego. Dopóki podwładny go uzyskuje, dopóty jego stosunek pracy podlega ochronie.

Od powyżej zasady jest jednak wyjątek. Dotyczy sytuacji, gdy pracownik pobiera zasiłek chorobowy, ale następuje to mimo braku prawa do tego świadczenia (np. po wyczerpaniu okresu zasiłkowego wskutek błędnej decyzji ZUS). Jak ocenia Sąd Najwyższy, jego zyskiwanie to pobieranie zasiłku przysługującego pracownikowi na skutek spełnienia przesłanek wymaganych do jego otrzymania. Z tego względu rozwiązanie umowy o pracę na podstawie przepisu art. 53 par. 1 pkt 1 lit. b k.p., mimo że nastąpiło w okresie faktycznego uzyskiwania świadczenia, nie będzie bezprawne, jeśli okaże się, iż otrzymywany przez pracownika zasiłek jest świadczeniem nienależnym. (por. wyr. SN z 20.10.2008 r., sygn. akt I PK 60/08, M.P.Pr. nr 11/209).

Pracodawca, który uważa, że pracownik otrzymuje nienależny zasiłek chorobowy, na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 77, poz. 512 z późn. zm.), może wystąpić z wnioskiem do ZUS o ustalenie uprawnień ubezpieczonego do zasiłku chorobowego. W razie uznania, że pracodawca ma rację, ZUS powinien wydać decyzję wstrzymującą wypłatę zasiłku, a wtedy pracodawca może rozwiązać umowę o pracę na podstawie art. 53 par. 1 pkt 1 lit. b k.p.