Odszkodowanie za powstrzymanie się od działalności konkurencyjnej przewidziane w umowie o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy nie przysługuje, jeżeli zatrudnienie jest nieprzerwanie kontynuowane, nawet jeśli doszło do istotnej zmiany treści stosunku pracy.

Cechą umowy o zakazie prowadzenia działalności konkurencyjnej po ustaniu zatrudnienia (art. 1012 k.p.) jest to, że czas jej obowiązywania wykracza poza okres istnienia między stronami stosunku pracy. W konsekwencji powstrzymywanie się od działalności konkurencyjnej z jednej strony i wypłata stosownego odszkodowania z drugiej następuje dopiero gdy pomiędzy stronami umowy o zakazie konkurencji nie istnieje już stosunek pracy.

Zakaz konkurencji, o którym mowa w art. 1012 k.p., powinien być odnoszony do czasu, jaki następuje po definitywnym ustaniu stosunku pracy. Nawet jeśli wynikał on z kilku kolejno po sobie następujących umów terminowych, albo kilku kolejno po sobie następujących umów terminowych zawartych z tym samym pracodawcą bezpośrednio po ustaniu umowy zawartej na czas nieokreślony (por. wyr. SN z 18 grudnia 2006 r., II PK 95/06, OSNP 2008, nr 3 – 4, poz. 32).

Przyjęcie założenia, zgodnie z którym omawiana umowa zaczynałaby odnosić skutek mimo zawarcia z pracownikiem kolejnej umowy (a więc mimo kontynuowania zatrudnienia, choćby na zmienionych warunkach pracy i wynagrodzenia), nie tylko przeczyłoby istocie tej umowy, lecz także wiązałoby się z koniecznością wypłacania pracownikowi odszkodowania za powstrzymywanie się od działalności konkurencyjnej niezależnie od równolegle wypłacanego mu wynagrodzenia.

Jak podkreślił Sąd Najwyższy, odszkodowanie to ma rekompensować byłemu pracownikowi niedogodności związane z ograniczeniem swobody wyboru nowego miejsca pracy lub rodzaju samodzielnej działalności gospodarczej. Ten cel umowy nie byłby realizowany w przypadku wypłacania odszkodowania w czasie kontynuowanego zatrudnienia u tego samego pracodawcy.