Świadome organizowanie przez pracownika równoczesnego przejścia kilku pracowników do konkurencyjnego pracodawcy może zostać uznane za ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych i stanowić uzasadnioną przyczynę rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie art. 52 k.p. Tak orzekł SN w wyroku z 5 kwietnia 2005 r. (I PK 208/04). W uzasadnieniu SN powołuje się na podstawowe obowiązki pracownicze z art. 100 k.p. Należy do nich m.in. obowiązek dbałości o dobro zakładu pracy. Nie ma wątpliwości, że organizowanie przejścia pracowników do konkurencji stanowi naruszenie tego obowiązku. Aby mogło jednak ono zostać uznane za ciężkie, musi zostać objęte zamiarem pracownika lub wynikać przynajmniej z rażącego niedbalstwa.

SN wyraża natomiast ciekawe stanowisko, zgodnie z którym dla rozwiązania umowy w trybie art. 52 k.p. nie jest wymagane wykazywanie zagrożenia interesów pracodawcy. Zdaniem SN każde zawinione subiektywnie bezprawne zachowanie pracownika (uchybienie podstawowym obowiązkom) stanowi takie zagrożenie. Stanowisko to należy jednak traktować z dużą rezerwą jako sprzeciwiające się powszechnemu poglądowi, zgodnie z którym konieczne jest wykazanie zagrożenia interesów pracodawcy. W opisywanym przypadku organizowania przejścia pracowników zagrożenie takie wiąże się przede wszystkim z zawirowaniami personalnymi, koniecznością poszukiwania i rekrutacji nowych pracowników, a także z przekazaniem konkurencyjnej firmie istotnych informacji biznesowych (np. bazy klientów).

Usprawiedliwienia dla pracownika organizującego przejście nie stanowi powoływanie się na wolność pracy. Jak słusznie wskazuje bowiem SN, inaczej należy oceniać indywidualne poszukiwanie lepszego zatrudnienia, inaczej natomiast organizowanie grupowego przejścia pracowników. To ostanie nie mieści się w pojęciu wykonywania prawa do swobodnego wyboru pracy.