Poza żądaniem wyrównania pensji do poziomu wynagrodzenia minimalnego z art. 13 k.p. pracownik nie może wywodzić roszczenia o podwyżkę. Zgodnie z tym przepisem warunki realizacji prawa do godziwego wynagrodzenia określają przepisy prawa pracy oraz polityka państwa w dziedzinie płac, w szczególności poprzez ustalanie minimalnego wynagrodzenia za pracę. Przepis ten nie precyzuje, co należy rozumieć przez godziwe wynagrodzenie, wskazuje jedynie, iż nie może być ono niższe niż płaca minimalna. Poza tym zawiera odesłanie do nieokreślonych wprost przepisów prawa pracy, będących instrumentami kształtowania poziomu wynagrodzenia na godziwym poziomie.

W ocenie Sądu Najwyższego próba zdefiniowania godziwego wynagrodzenia uwzględniać musi nie tylko rodzaj, ilość i nakład pracy (art. 78 par. 1 k.p.) czy też konieczność zapewnienia pracownikowi i jego rodzinie godziwego poziomu życia (art. 4 ust. 1 Europejskiej Karty Społecznej z 18 października 1961 r. nieratyfikowany wprawdzie przez RP, lecz przydatny do ustalenia definicji godziwego wynagrodzenia), ale także nie może pomijać ogólnej kondycji gospodarczej państwa. Oznacza to, iż pojęcie godziwego wynagrodzenia uwarunkowane jest nie tylko indywidualnymi okolicznościami wynikającymi z konkretnego stosunku pracy, lecz ma również swój wymiar globalny uwzględniający elementy ekonomiczne (wyrok SN z 29 maja 2006 r., I PK 230/05, OSNP 2007/11 – 12/155).

Z uwagi zatem na ogólny i niedookreślony charakter art. 13 k.p. oraz to, że obiektywne ustalenie godziwego wynagrodzenia uwarunkowane jest wieloma czynnikami, zdaniem SN przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy roszczeń płacowych pracownika, z wyjątkiem żądania wyrównania wynagrodzenia do poziomu minimalnego. A wyrażona w nim zasada zdaje się mieć charakter jedynie postulacyjny, określający pożądany kierunek, w jakim ma zmierzać polityka kształtowania wynagrodzeń pracowniczych.