Do grona osób, którym przepisy gwarantują wynagrodzenie w wysokości nielimitowanej, tj. za cały okres pozostawania bez pracy, należą pracownicy objęci szczególną ochroną stosunku pracy. Mowa tu o pracownikach w wieku przedemerytalnym, kobietach w ciąży i w trakcie urlopu macierzyńskiego oraz pracownikachojcach wychowujących dziecko w czasie korzystania z takiego urlopu. Poza tym wynagrodzenie za cały okres pozostawania bez pracy przysługuje osobom, których stosunek pracy podlega ochronie na mocy przepisów szczególnych. Przez określenie „z mocy przepisu szczególnego” (art. 47 i 57 k.p.) należy rozumieć przepisy rangi ustawowej powszechnie obowiązującego prawa pracy. Kodeks pracy nie wylicza tych przepisów szczególnych ze względu na ich dużą liczbę i umieszczenie w różnych ustawach. Przykładowo będą to: art. 32 ustawy o związkach zawodowych czy art. 5 – 7 ustawy o zwolnieniach grupowych. Do powyższej grupy przepisów nie można zaliczyć porozumień zbiorowych. Postanowienia umowne w nich zawarte obowiązują wyłącznie podmioty, które objęte są ich treścią i nie posiadają charakteru przepisów powszechnie obowiązujących (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 lutego 2008 r., II BP 36/07, OSNP 2009/11 – 12/138).

SN zwrócił uwagę na istotne rozróżnienie ochrony trwałości stosunku pracy wynikającej z woli ustawodawcy, przysługującej określonym kategoriom pracowników u każdego pracodawcy i gwarancji trwałości zatrudnienia u danego pracodawcy wynikających ze zobowiązania się tego właśnie pracodawcy w ramach uzgodnień z reprezentacją pracowników.

Podsumowując, przepisy porozumienia zbiorowego nie mogą być uznane za przepisy statuujące szczególną ochronę stosunku pracy. Co oznacza, że pracownikowi objętemu ochroną na mocy takiego porozumienia, w razie przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy tylko w wysokości limitowanej przepisami kodeksowymi.