Artykuł 32 ustawy określa sposób ustalania liczby działaczy korzystających z ochrony stosunku pracy. W przypadku zakładowej organizacji związkowej, reprezentatywnej w rozumieniu art. 24125a k.p., są dwie metody: parytetowa, uzależniająca liczbę chronionych od liczebności kadry kierowniczej w firmie, oraz progresywna, uzależniająca liczbę osób chronionych od ogólnej liczby członków organizacji związkowej będących pracownikami. W przypadku organizacji niereprezentatywnej ochrona przysługuje jednemu pracownikowi, imiennie wskazanemu uchwałą zarządu tej organizacji.

Regulacje ustawowe, ustalające te limity, mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że zarząd organizacji związkowej, który ma obowiązek imiennego wskazania działaczy podlegających ochronie, obowiązany jest się do nich stosować. Wątpliwości budziła jednak kwestia, jak należy postępować w razie wskazania pracowników chronionych, w liczbie wyższej niż ustawowe limity? Problem rozstrzygnął Sąd Najwyższy, stwierdzając, że wskazanie przez zarząd zakładowej organizacji związkowej większej ich (pracowników chronionych) liczby niż przewidziana w bezwzględnie obowiązujących przepisach jest prawnie nieskuteczne i oznacza niedokonanie takiego wskazania w rozumieniu art. 32 ust. 8 (wyrok z 2 czerwca 2010 r., II PK 367/09). Zgodnie z tym przepisem w przypadku gdy zarząd organizacji nie dokona wskazania liczby pracowników chronionych, ochrona przysługuje wyłącznie przewodniczącemu organizacji związkowej bądź przewodniczącemu komitetu założycielskiego. Oznacza to, że przedstawienie listy pracowników chronionych w liczbie przewyższającej ustawowe limity skutkuje przyznaniem ochrony tylko jednemu pracownikowi, będącemu odpowiednio przewodniczącym organizacji związkowej bądź przewodniczącym komitetu założycielskiego. Będzie tak do czasu dokonania przez zarząd organizacji wskazania zgodnego z ustawą.