Zgodnie z art. 1868 k.p. pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w okresie od dnia złożenia przez pracownika uprawnionego do urlopu wychowawczego wniosku o obniżenie wymiaru czasu pracy do dnia powrotu do nieobniżonego wymiaru czasu pracy, nie dłużej jednak niż przez łączny okres 12 miesięcy. Rozwiązanie przez pracodawcę umowy w tym czasie jest dopuszczalne tylko w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także gdy zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Problemem, który pojawia się w praktyce, to możliwość rozwiązania umowy o pracę z tak chronionym pracownikiem na podstawie ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.

Istotną regulacją jest art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy. Przepis ten wskazuje, że przy wypowiadaniu pracownikom stosunków pracy w ramach grupowego zwolnienia nie stosuje się art. 38 i 41 k.p., a także przepisów odrębnych dotyczących szczególnej ochrony pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy. Art. 5 ust. 5 ustawy wylicza enumeratywnie kategorie pracowników szczególnie chronionych, wobec których co prawda nie może być zastosowane wypowiedzenie definitywne, ale możliwe jest wypowiedzenie warunków pracy i płacy. Przepis ten nie wymienia jednak pracownika, który złożył wniosek o obniżenie wymiaru czasu pracy. Czy więc art. 5 ustawy dopuszcza możliwość złożenia wypowiedzenia takiemu pracownikowi w ramach zwolnień grupowych? Należy podkreślić, że skoro art.5 ust. 5 wprost nie wymienia takiej kategorii pracowników, to wypowiedzenie jest dopuszczalne. Wyliczenie wskazane w tym przepisie ma charakter enumeratywny. Jednocześnie należy odnieść się tu również w drodze analogii do orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego pracowników na urlopie wychowawczym (np. II PK 332/04; II PZP 13/05), które dopuszcza możliwość wypowiedzenia stosunku pracy na podstawie wspomnianej ustawy z pracownikiem na urlopie wychowawczym.

not. MJ