Zakładam, że w omawianym przypadku obydwie umowy na czas określony zostały zawarte po 22 sierpnia 2009 r., tj. po dniu wejścia w życie ustawy z 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (tzw. ustawa antykryzysowa), która wprowadziła nowe ograniczenia zasad zatrudniania na podstawie umów na czas określony.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także łączny okres zatrudnienia na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony między tymi samymi stronami stosunku pracy nie może przekraczać 24 miesięcy. Za kolejną umowę na czas określony rozumie się przy tym umowę zawartą przed upływem 3 miesięcy od rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniej umowy zawartej na czas określony.

Jeśli pracodawca zawarł pierwszą umowę na czas określony po 22 sierpnia 2009 r, a druga umowa na czas określony jeszcze trwa, ale zakończy się przed dniem 31 grudnia 2011 r. (do tego dnia obowiązują ograniczenia ustawy antykryzysowej), nie można zawrzeć kolejnej umowy o pracę na czas określony bezpośrednio po drugiej umowie na czas określony (łączny okres zatrudnienia na podstawie umów na czas określony przekroczyłby bowiem 24 miesiące).

Jeśli druga umowa na czas określony zakończy się po dniu 31 grudnia 2011 r., do umowy po tej dacie ponownie będą miały zastosowanie przepisy kodeksu pracy (art. 251 k.p.), limitujące liczbę zawieranych umów na czas określony. W tym przypadku umowa taka będzie liczona jako pierwsza umowa na czas określony. Pracodawca będzie mógł więc zawrzeć jeszcze jedną umowę na czas określony. Natomiast zawarcie kolejnej takiej umowy byłoby równoznaczne w skutkach z zawarciem umowy na czas nieokreślony. Należy wskazać, że ograniczenia ustawy antykryzysowej nie znajdują zastosowania do umów na okres próbny.