Odpowiedź na powyższe pytanie uzależniona jest od tego, czy do opisanego stosunku pracy mają zastosowanie przepisy ustawy z 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców, czyli tzw. ustawy antykryzysowej.

Przepisy ustawy antykryzysowej stosuje się do stosunków pracy, w których pracodawcami są przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Art. 13 ustawy antykryzysowej stanowi, że okres zatrudnienia na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony między tymi samymi stronami stosunku pracy nie może przekraczać 24 miesięcy, przy czym za kolejną umowę na czas określony uważa się umowę zawartą przed upływem 3 miesięcy od rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniej zawartej na czas określony. Nieistotna jest zatem liczba kolejnych umów o pracę na czas określony, tylko łączny okres ich trwania. Przedłużenie aneksem drugiej umowy na czas określony byłoby zatem na gruncie kodeksu pracy równoznaczne z zawarciem kolejnej umowy tego typu, jednakże w opisanym wypadku do tego nie dojdzie, jeżeli łączny okres zatrudnienia na podstawie umów na czas określony nie przekroczył jeszcze 24 miesięcy. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie.

Odmiennie przedstawia się sytuacja pracowników zatrudnionych u pracodawców, którzy nie są przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Jeżeli pracodawca nie jest przedsiębiorcą, zastosowanie znajdzie art. 251 kodeksu pracy, który stanowi, że jeżeli poprzednio strony dwukrotnie zawarły umowę o pracę na czas określony na następujące po sobie okresy, zawarcie kolejnej umowy jest równoznaczne w skutkach z zawarciem umowy na czas nieokreślony. W sytuacji gdy jednak zostanie zawarta jako umowa na czas określony, to z mocy prawa przekształci się w umowę na czas nieokreślony.