Obywatel polski, który nabył prawo do emerytury z ZUS, może ją pobierać w dowolnym państwie Unii Europejskiej. Otrzyma ją także wtedy, gdy mieszka w Szwajcarii, państwie Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależącym do UE (Islandia, Liechtenstein, Norwegia) oraz w kraju, z którym Polska podpisała umowę o zabezpieczeniu społecznym (np. USA). Ale jeżeli zamieszka np. w Peru, z którym nasz kraj nie ma podpisanej takiej umowy, to ZUS nie prześle tam emerytury.

Emeryt mieszkający za granicą i posiadający konto w tamtejszym banku dostanie świadczenie dokładnie w takiej samej wysokości, jaką pobierał żyjąc w Polsce. Takie same reguły dotyczą zagranicznych organów rentowych wypłacających emeryturę Polakom, którzy mieszkają w Polsce, albo w innym państwie, ale nie w tym, które przyznało świadczenie.

Do transferu świadczenia dojdzie jednak tylko wtedy, gdy zainteresowany złoży wniosek w tej sprawie do ZUS (albo do organu rentowego innego państwa). Może to zrobić zarówno senior (emeryt), który zamierza wyjechać za granicę, jak i taki, który mieszka poza Polską, a świadczenie uzyskał w tym czasie. We wniosku o transfer należy powołać się na symbol i numer otrzymywanego polskiego świadczenia, podać swoje aktualne dane osobowo-adresowe, a także wskazać bank i numer rachunku bankowego za granicą, na który świadczenie ma być przekazywane.

Zainteresowany może również we wniosku wskazać osobę w Polsce, której świadczenie ma być wypłacane. W tym celu musi podać jej numer konta bankowego.

ZUS wypłaca emeryturę w cyklach miesięcznych w dniu wskazanym w swojej decyzji, czyli takim, w którym pieniądze znajdą się na zagranicznym koncie. Emerytury są przekazywane w kwotach brutto (bez pomniejszenia o zaliczkę na podatek dochodowy w Polsce) bądź w kwotach netto (tzn. po pomniejszeniu o zaliczkę na podatek dochodowy w Polsce). To zależy od postanowień umowy międzynarodowej o unikaniu podwójnego opodatkowania łączącej Polskę z państwem zamieszkania świadczeniobiorcy. Bank zagraniczny pobierze prowizję od transakcji, ZUS nie.