Pracownik nie stawił się do pracy. Następnego dnia wskazał, iż chciał skorzystać z dni wolnych w ramach urlopu na żądanie.

Nie jest niedopuszczalne niestawienie się podwładnego do pracy bez poinformowania pracodawcy o takim zamiarze. Pracownik powinien zgłosić żądanie udzielenia urlopu najpóźniej w dniu rozpoczęcia urlopu, przed rozpoczęciem swojego dnia pracy. Takie stanowisko potwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 15 listopada 2006 r. (I PK 128/06). Oznacza to, że pracownik ma to zrobić z wyprzedzeniem, najwcześniej jak to możliwe. Wynika to z ciążącego na nim obowiązku dbałości o dobro pracodawcy. Pozwoli to na podjęcie przez pracodawcę stosownych działań mających na celu zapewnienie zastępstwa nieobecnego pracownika. W firmie mogą jednak obowiązywać korzystniejsze reguły udzielania urlopu na żądanie, np. wprowadzone w regulaminie pracy.

Nie jest dopuszczalna także sytuacja polegająca na opuszczeniu miejsca pracy po wystosowaniu żądania urlopu po kilku godzinach świadczenia pracy w tym właśnie dniu. W wyroku z 7 lutego 2008 r. (II PK 162/07) SN wskazał, że jeżeli pracownik po kilku godzinach świadczenia pracy w danym dniu poinformuje pracodawcę o wykorzystaniu w tym dniu urlopu na żądanie, a następnie opuści pracę, należy jego zachowanie uznać za bezprawne, tj. naruszające podstawowy obowiązek pracowniczy w postaci konieczności przestrzegania ustalonego u pracodawcy czasu pracy. Tego rodzaju bezprawność nie jest jednak wystarczającą podstawą do dyscyplinarnego rozwiązania umowy o pracę.

Zgłoszenie wniosku urlopowego w terminie poprzedzającym rozpoczęcie pracy nie obliguje pracownika do oczekiwania na wyraźną zgodę pracodawcy w tym zakresie. W wyroku z 26 stycznia 2005 r. (II PK 197/04) SN wskazał, że nieobecność w pracy po zgłoszeniu przez pracownika żądania udzielenia tego urlopu, na które pracodawca nie udzielił odpowiedzi, nie uzasadnia rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 52 k.p. Sąd potwierdził jednak, że pracodawca może odmówić udzielenie urlopu na żądanie ze względu na szczególne okoliczności, które powodują, że zasługujący na ochronę wyjątkowy interes firmy wymaga obecności pracownika w pracy (wyrok z 28 października 2009 r., II PK 123/09).

PODSTAWA PRAWNA

Art. 1672 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).