W związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy pracodawca jest obowiązany niezwłocznie wydać pracownikowi świadectwo pracy. Obowiązek ten ma zatem charakter bezwarunkowy i nie jest uzależniony od wystąpienia ze stosownym wnioskiem przez pracownika (wyrok SN z 18 lutego 1976 r., I PR 1/76, niepubl.). Jeżeli pracownik uważa, że świadectwo pracy zawiera nieprawdziwe, niepełne lub też inne niż wymagane przepisami informacje, może – w terminie 7 dni od otrzymania świadectwa – wystąpić do pracodawcy z wnioskiem o sprostowanie tego świadectwa. Pracownikowi w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy przez pracodawcę (lub po bezskutecznym upływie terminu przeznaczonego na odpowiedź pracodawcy) przysługuje prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu rejonowego (wydziału pracy), który jest właściwy rzeczowo do rozpoznania tego rodzaju spraw (art. 461 par. 11 k.p.c.). Pracownik jednak – w ramach właściwości miejscowej przemiennej – ma prawo wyboru sądu rejonowego. Może bowiem wnieść sprawę do sądu rejonowego właściwości ogólnej pozwanego (sąd, w którym pozwany pracodawca ma siedzibę albo – w przypadku pracodawcy będącego osobą fizyczną – miejsce zamieszkania) albo do sądu, w którego okręgu praca jest, była lub miała być wykonywana, albo do sądu, w którego okręgu znajduje się zakład pracy.

Siedmiodniowy termin do wniesienia odwołania jest zachowany, gdy pracownik najpóźniej ostatniego dnia złoży pozew we właściwym sądzie lub nada w polskim urzędzie pocztowym operatora publicznego przesyłkę do tego sądu. Gdy pracownik skieruje pozew do niewłaściwego sądu, to sąd ten ma obowiązek przekazania go do sądu właściwego. Jeśli zdarzy się tak, że pracownik przekroczy ten termin do wystąpienia do sądu o sprostowanie świadectwa, możliwe jest – na wniosek pracownika – przywrócenie tego terminu, o ile jego przekroczenie nastąpiło bez winy pracownika. Jeżeli sąd pracy uwzględni powództwo, pracodawca obowiązany jest wydać pracownikowi niezwłocznie nowe świadectwo pracy, nie później jednak niż w ciągu 3 dni od uprawomocnienia się orzeczenia w tej sprawie.

PODSTAWA PRAWNA

Art. 97 par. 21 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).

Art. 461 par. 11 ustawy z 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 z późn. zm.).