Roszczenie o urlop wypoczynkowy podlega ogólnemu trzyletniemu terminowi przedawnienia. Najistotniejsze jest ustalenie chwili wymagalności tego roszczenia.

Pracodawca jest obowiązany udzielić pracownikowi urlopu w tym roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo.

Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 20 lutego 1980 r. (V PZP 6/79, OSNCP 1980/7-8/131) uznał, że bieg przedawnienia roszczenia pracownika o urlop wypoczynkowy rozpoczyna się ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym pracownik nabył prawo do urlopu, chyba że szczególne przepisy kodeksu pracy lub innych aktów normatywnych przewidują obowiązek udzielenia przez pracodawcę urlopu w innych terminach.

Najpóźniej rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia roszczenia o urlop wypoczynkowy następuje z końcem pierwszego kwartału roku następnego, jeżeli urlop został przesunięty na ten rok z przyczyn leżących po stronie pracownika lub pracodawcy (wyrok SN z 29 marca 2001, I PKN 336/00, OSNAP 2003/1/14 i z 11 kwietnia 2001 r., I PKN 367/00, OSNP 2003/2/38).

Kierując się argumentacją zawartą w powołanej wyżej uchwale Sądu Najwyższego, można wyciągnąć wniosek, że, co do zasady, bieg przedawnienia roszczenia o urlop wypoczynkowy rozpoczyna się z końcem roku kalendarzowego, za który urlop przysługuje.

PRZYKŁAD

Urlop z 2009 roku nie może być już wykorzystany

Pracownik ma kilka dni niewykorzystanego urlopu za 2006 r. Firma nie chce mu go udzielić, twierdząc, że się przedawnił. W tej sytuacji, jeśli pracownikowi pozostało kilka dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego za 2006 r., bieg przedawnienia roszczenia pracownika o ten urlop rozpoczął się 31 grudnia 2006. Zatem należy stwierdzić, że roszczenie to przedawniło się z upływem 31 grudnia 2009 r. (najpóźniej 31 marca 2010 r.).

PODSTAWA PRAWNA

Art. 291 par. 1 ustawy z 26 czerwca 1976 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).