Pracodawca administruje środkami zakładowego funduszu świadczeń socjalnych w oparciu o przepisy ustawy z 4 marca 1994 roku o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych oraz regulamin funduszu, który wprowadza w uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową lub przedstawicielem pracowników. Środki funduszu przeznacza się na działalność socjalną, a zgodnie z art. 2 pkt 1) ustawy w pojęciu tym mieści się także sport i rekreacja pracowników. Dlatego dopuszczalne jest, aby ze środków funduszu firma finansowała takie imprezy, jak pikniki, zawody sportowe czy spotkania integracyjne. Muszą być one jednak przewidziane we wspomnianym regulaminie, który określi dodatkowo zasady ich finansowania.

W orzecznictwie prezentowany był wcześniej pogląd, iż firma, przyznając pracownikom świadczenia z funduszu, ma obowiązek kierować się tak zwanym kryterium socjalnym, czyli uzależnić zarówno przyznanie, jak i wysokość świadczenia od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej pracownika. W orzeczeniu z dnia 23 października 2008 roku (II PK 74/08) Sąd Najwyższy zmodyfikował to stanowisko i stwierdził, iż brzmienie przepisów pozwala na rozróżnienie dwóch grup świadczeń. Pierwsze z nich, świadczenia i usługi ulgowe, są adresowane do indywidualnych osób, a ich przyznawanie i wysokość muszą być uzależnione od sytuacji pracownika. Przyznawanie takich świadczeń wymaga więc zastosowania kryterium socjalnego. Do tej grupy należeć będą w szczególności zapomogi, bony, talony itp.

Zdaniem SN działalność socjalna może mieć też szerszy wymiar. Może polegać na zaspokajaniu potrzeby pracowników do wypoczynku czy rekreacji przez organizowanie imprez adresowanych i dostępnych dla wszystkich pracowników na jednakowych zasadach. W takim wypadku stosowanie kryterium socjalnego nie jest wymagane.

not. mj