Sytuacje, w których pracodawca obowiązany jest przesunąć termin urlopu pracownika na później, nawet wbrew woli samego pracownika wymienia art. 165 k.p. Zgodnie z nim, jeżeli pracownik nie może rozpocząć urlopu w ustalonym terminie z przyczyn usprawiedliwiających nieobecność w pracy, a w szczególności z powodu:

czasowej niezdolności do pracy wskutek choroby, odosobnienia w związku z chorobą zakaźną, powołania na ćwiczenia wojskowe albo na przeszkolenie wojskowe na czas do 3 miesięcy czy urlopu macierzyńskiego, pracodawca jest obowiązany przesunąć urlop na termin późniejszy.

Cytowany przepis zawiera jedynie przykładowe wyliczenie okoliczności, kiedy terminu urlopu wypoczynkowego musi ulec przesunięciu. Pracodawca ma bowiem obowiązek przesunięcia urlopu w przypadku każdej okoliczności uznanej w przepisach prawa pracy za nieobecność usprawiedliwioną, na przykład w przypadku choroby członka rodziny pracownika, wymagającego osobistej opieki pracownika.

Pracodawca nie może zatem skutecznie udzielić urlopu wypoczynkowego pracownikowi niezdolnemu do pracy nawet wówczas, gdy pracownik wyraził na to zgodę. Okres choroby nie jest i nie może być okresem wykorzystywania urlopu zgodnie z jego przeznaczeniem, dlatego udzielenie pracownikowi urlopu wypoczynkowego w okresie choroby jest prawnie nieskuteczne i nie powoduje odzyskania na ten czas zdolności do pracy (wyrok SN z 10 listopada 1999 r., I PKN 350/99, OSNP 2001/6/198).

Warto dodać, że art. 165 k.p. nie reguluje trybu, w jakim pracodawca musi przesunąć termin urlopu. Zgodnie z zasadami ukształtowanymi w orzecznictwie pracownik nie ma obowiązku złożenia wniosku o przesunięcie terminu urlopu wypoczynkowego, jeżeli pracodawca wie o usprawiedliwionej przyczynie uniemożliwiającej jego wykorzystanie (wyrok SN z 7 lutego 2001 r., I PKN 240/00, OSNP 2002/21/518).

Sylwia Puzynowska, radca prawny z kancelarii Sylwia Puzynowska Kancelaria Prawa Pracy