Boni o konieczności reformowania OFE

Jakieś zagrożenia jednak są.

Jest pięć niebezpieczeństw. Pierwsze – gorsze wyniki pierwszego kwartału mogą rzutować na kolejne miesiące. Drugie – gorsze wyniki gospodarek europejskich, co wpływa m.in. na nasz eksport do Niemiec. Trzecie – sytuacja na rynku pracy. Tu możemy sobie wyobrazić dwa scenariusze. Pierwszy będący powtórzeniem 2009 roku. Bezrobocie trochę wzrosło w styczniu i lutym. W marcu trochę spadnie, bo zaczną się prace sezonowe. I generalnie wzrost nie będzie duży, zatrudnienie utrzyma się na tym samym poziomie, jak w roku 2009 się utrzymało, a może wzrośnie, bo na przykład prognoza Manpower po raz pierwszy od 5 kwartałów zakłada wzrost zatrudnienia w przemyśle. To byłby dobry scenariusz. Tak między nami – bezrobocie zawsze jest problemem, ale jego obecny poziom to taki sam jak w połowie 2007 roku. Drugi scenariusz przewiduje, że wielu przedsiębiorców będzie szukało przewag konkurencyjnych przez cięcie kosztów zatrudnienia. Który scenariusz zadziała, dowiemy się w ciągu 2 – 3 miesięcy. Czwarte niebezpieczeństwo wiąże się z tym, co się dzieje z finansami w Europie, m.in. w Grecji i Portugalii. To zagrożenie atakiem spekulacyjnym. Przecież jedną z naszych przewag w 2009 roku było to, że obroniliśmy złotówkę. Baliśmy się, że dojdzie do granicy 5 zł za euro. Teraz mamy tendencję na wzmacnianie naszej waluty. Myślę, że taki poziom kursu jak obecnie jest względnie optymalny. Ale gdyby aprecjacja poszła dalej, rodzą się inne zagrożenia. No właśnie ewentualna chęć szybkiego zarobienia na zmianach kursowych. Wreszcie piąte niebezpieczeństwo. Ponieważ przeszliśmy przez kryzys suchą nogą, rosną oczekiwania. A gdy poprawa nie następuje, może nastąpić zwątpienie. Ono z kolei może się przełożyć na zaufanie konsumenckie i wskaźniki optymizmu mogą się zmniejszyć. Dlatego mówiąc o Polsce jako zielonej wyspie, bo to fakt, nie powinniśmy przestać monitorować sytuacji i analizować potencjalnych zagrożeń. Po to by działając w odpowiednim momencie, uniknąć tych zagrożeń. Tak jak rząd Donalda Tuska robił to w 2009 roku, podobnie będzie czynił teraz.

Jak te zagrożenia mogą wpłynąć na wzrost PKB?

Parę miesięcy temu, gdy patrzyliśmy na Europę czy świat, wydawało się, że wykres wzrostu naszej gospodarki będzie przypominał literę V. Tyle że ten dołek będzie na dużo wyższym poziomie niż w innych gospodarkach europejskich. I tak się też stało. Teraz bym powiedział, że może być dłuższy okres na poziomie, który nas nie do końca satysfakcjonuje, i wykres naszego PKB będzie bardziej przypominał takie wydłużone U.

Czyli ostatnie prognozy Międzynarodowego Funduszu Walutowego, który szacuje nasz wzrost na 3 proc., są zbyt optymistyczne?

Na pewno nie. Między tym a 2,5 proc. nie ma dużej różnicy. Ale może się okazać, że nasz PKB wzrośnie o 2,5, a nie o 3 proc. Problem polega jednak na czym innym. Jeśli nawet pięć zagrożeń, o których mówiłem, zadziała w tym roku, to może nawet być 3 proc. Tyle że w przyszłym będzie podobnie. A istota nie polega na tym, by myśleć, że w 2010 roku mamy 3 proc. wzrostu. Ale że w tym roku 3 proc., a w 2011 już 4 proc., czyli kolejny skok i poprawa. Potrzebne jest nam dużo większe tempo wzrostu niż innym krajom.

W Radzie Polityki Pieniężnej tli się spór o podział zysku NBP. Czy w świetle tego, co mówi pan o zagrożeniu atakiem spekulacyjnym, nie należy jednak tej nadwyżki przekazać na rezerwę, a nie dzielić się z budżetem państwa?

RPP jest suwerenna. Myślę, że na dziś zapasy i rezerwy, które ma NBP, są wystarczające i nie trzeba ich zwiększać. Uważam, że ta decyzja powinna zmierzać w stronę wypłaty z zysku.

Jeszcze niedawno pan szacował, że deficyt na koniec roku będzie niższy o kilkanaście miliardów niż te 52,2 mld zł. Podtrzymuje pan tę prognozę?

Powiedziałem wtedy, że może być o 10 – 15 mld zł niższy. Myślę dziś, że na pewno będzie mniejszy, ale trudno powiedzieć, o ile mniejszy. Wiele będzie zależało od wyników pierwszego kwartału. Ale też od naszej umiejętności dopasowywania działań do zmieniających się warunków. To kluczowe. I dlatego dobrze, że rząd ma stabilną sytuację i lidera, który wybrał agendę działań na rzecz rządu i kraju, a nie udział w wyborach prezydenckich. To ważne szczególnie dziś.

Michał Boni - minister, szef doradców premiera