Zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych pracownika

Wysokość rekompensaty

Przepisy nie określają wprost zasad ustalania wysokości zadośćuczynienia. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że na wysokość należnego pracownikowi zadośćuczynienia ma przede wszystkim wpływ rozmiar doznanej krzywdy, czyli stopnień doznanych cierpień psychicznych lub fizycznych, ich intensywności, czasu trwania lub nieodwracalności następstw doznanej krzywdy.

Przykład: Groźby pracodawcy

Zatrudniona była pracownikiem magazynu. Wobec trudnej sytuacji ekonomicznej firmy, doszło do konfliktu między nią a kierownikiem magazynu, który zagroził jej zwolnieniem oraz wyrzucił ją z magazynu, krzycząc wulgarnie w obecności innych pracowników, że ją skopie, jak ją jeszcze raz zobaczy. Na skutek jego zachowania kobieta zdenerwowała się i doznała zawału serca. Później wniosła pozew o zasądzenie zadośćuczynienia w kwocie 15 tys. zł za naruszenie jej dóbr osobistych i godności. Sąd uwzględnił powództwo, uznając, że pracodawca dopuścił się rażącego naruszenia jej godności.

Z orzecznictwa

* Sprawa o roszczenia pracownika z tytułu naruszenia dóbr osobistych wniesiona przeciwko osobie fizycznej niebędącej pracodawcą nie jest sprawą z zakresu prawa pracy (art. 476 par. 1 pkt 1 k.p.c.) – uchwała SN z 3 sierpnia 2007 r. (sygn. akt I PZP 7/07, OSNP 2008/5-6/55).

● Pracodawca może użyć w stosunku do ocenianego kandydata na pracownika określeń wskazujących na brak jego predyspozycji zawodowych. Nie mogą to jednak być sformułowania wykraczające poza rzeczywistą potrzebę, nazbyt uogólniające oraz niezachowujące właściwej formy wypowiedzi – wyrok SN z 6 marca 2008 r. (sygn. akt II PK 188/07, OSNP 2009/13-14/171).