Niezawarcie z pracownikami umów o zakazie konkurencji nie oznacza, że mogą oni swobodnie dysponować informacjami poufnymi pracodawcy. Na wszystkich pracownikach ciąży bowiem zakaz przekazywania, ujawnienia lub wykorzystania informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa szefa albo ich nabywania od osoby nieuprawnionej, jeżeli zagraża to interesowi pracodawcy lub narusza ten interes. Przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których pracodawca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności (art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji).

Zakaz ten obowiązuje zarówno przez okres trwania stosunku pracy, jak również przez (co do zasady) trzy lata po ustaniu zatrudnienia (art. 11 ust. 1 i 2 ustawy). Ten trzyletni okres można wydłużyć w drodze umowy. W przypadku naruszenia obowiązku poufności przez byłego pracownika pracodawca może wystąpić z szeregiem roszczeń z art. 18 ustawy (m.in. o usunięcie skutków niedozwolonych działań, naprawienie szkody na zasadach ogólnych itd.). Jeżeli do naruszenia doszło w trakcie zatrudnienia, pracownik może ponieść odpowiedzialność materialną na podstawie kodeksu pracy (art. 114 i nast.), nie wykluczając jednocześnie wypowiedzenia umowy o pracę, a nawet – przy spełnieniu wielu dodatkowych warunków – dyscyplinarki. Za ujawnienie informacji konfidencjonalnych grozi również odpowiedzialność karna (art. 23 ustawy).

W trakcie zatrudnienia każdy z pracowników obowiązany jest również zachować w tajemnicy informacje, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę (art. 100 par. 2 pkt 4 k.p.). Obowiązek ten chroni nie tylko tajemnicę przedsiębiorstwa, ale również wszystkie inne dane, których ujawnienie mogłoby skutkować powstaniem uszczerbku po stronie szefa.