Przepisy kodeksu pracy nakładają na pracodawcę obowiązek uzasadnienia wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony. Zgodnie z art. 45 kodeksu pracy wypowiedzenie stosunku pracy musi być uzasadnione istotnym interesem pracodawcy. Niewątpliwie w interesie pracodawcy leży realizacja przez pracowników ich obowiązków wynikających z umowy o pracę i z przepisów prawa. Takim obowiązkiem jest m.in. wykonywanie poleceń pracodawcy, które dotyczą pracy, o ile nie pozostają one w sprzeczności z treścią umowy o pracę i przepisami prawa. Polecenia mogą mieć charakter sformalizowany w postaci np. określonych procedur wewnętrznych nakazujących pracownikowi sposób działania w zakresie pewnych spraw (zob. wyr. SN z 4.06.2008 r., II PK 323/07, OSNP 2009, Nr 21/22, poz. 276).

Jeżeli zatem pracownik nie zachowuje oczekiwanej przez pracodawcę staranności i dbałości o przestrzeganie obowiązujących procedur działania, narusza on swoje obowiązki. Takie zachowanie podwładnego uzasadnia wypowiedzenie umowy o pracę. Jak ocenił SN w przywołanym wyroku, pracownika nie usprawiedliwia odmienna praktyka, niezgodna z wewnątrzzakładowymi procedurami.

Oceniając przyczyny wypowiedzenia pod kątem ich zasadności, należy zwrócić uwagę na wielokrotnie podkreślany przez orzecznictwo SN charakter wypowiedzenia, który jest zwykłym sposobem rozwiązania bezterminowego stosunku pracy. Oznacza to, że wskazana przyczyna nie musi mieć szczególnej wagi lub nadzwyczajnej doniosłości.