Pracodawca nie może posługiwać się przyczyną utraty zaufania, aby wypowiedzieć umowę o pracę, jeśli prawdziwa przyczyna wypowiedzenia umowy była inna. Pozorność podanej przyczyny powoduje, że wypowiedzenie jest nieuzasadnione. Pracodawca powinien więc podać w wypowiedzeniu wszystkie przyczyny rozwiązania umowy. W przeciwnym wypadku nie będzie się mógł na nie powołać w procesie.

Zwykle nie wystarczy wpisanie do wypowiedzenia utraty zaufania, gdyż zostanie ono uznane za zbyt ogólnikową przyczynę, podczas gdy przyczyna musi być konkretna. Wyjątkiem od tej reguły jest sytuacja, w której pracodawca ustnie sformułował zarzuty na spotkaniu z pracownikiem (por. wyrok SN z 25 stycznia 2005 r., II PK 171/2004). Wskazanie w piśmie wypowiadającym pracownikowi umowę o pracę utraty zaufania wystarczająco konkretyzuje tę przyczynę w kontekście znanych pracownikowi zarzutów postawionych mu wcześniej przez pracodawcę (por. wyrok SN z 26 marca 1998 r., I PKN 565/1997). Dla celów dowodowych zaleca się jednak pracodawcom opisanie szeroko przyczyny wypowiedzenia w samym oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę.