Kodeks pracy przewiduje możliwość rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia, jeśli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze trzy miesiące (art. 53 par. 1 pkt 1 lit. b) k.p.). Na gruncie tego przepisu powstaje pytanie, czy chodzi w nim o faktyczne pobieranie zasiłku chorobowego czy też o okres przysługiwania prawa do tego świadczenia.

Wydaje się, że przez wyrażenie w okresie pobierania zasiłku należy rozumieć co do zasady okres faktycznego pobierania przez pracownika zasiłku chorobowego. Oznacza to, iż dopóki pracownik pobiera zasiłek chorobowy, dopóty podlega ochronie trwałości stosunku pracy i pracodawca nie może rozwiązać umowy o pracę na podstawie omawianego przepisu.

Zasada powyższa doznaje jednak wyjątku w sytuacji, gdy pracownik pobiera zasiłek chorobowy, ale następuje to mimo braku prawa do tego świadczenia (np. po wyczerpaniu okresu zasiłkowego, wskutek błędnej decyzji ZUS). Jak ocenia Sąd Najwyższy, pobieranie zasiłku chorobowego to pobieranie zasiłku przysługującego pracownikowi na skutek spełnienia przesłanek wymaganych do jego otrzymania. Z tego względu rozwiązanie umowy o pracę na podstawie przepisu art. 53 par. 1 pkt 1 lit. b) k.p., mimo że nastąpiło w okresie faktycznego pobierania zasiłku, może być zgodne z prawem, jeśli okaże się, iż otrzymywany przez pracownika zasiłek jest świadczeniem nienależnym (zob. wyrok SN z 20 października 2008 r., I PK 60/08, Mon. Prawa Pracy nr 11/209).