Wypadek, któremu pracownik uległ w czasie podróży służbowej, w zakresie uprawnienia do świadczeń określonych w ustawie traktuje się na równi z wypadkiem przy pracy, chyba że wypadek spowodowany został postępowaniem pracownika, które nie pozostaje w związku z wykonywaniem powierzonych mu zadań. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem SN z 5 sierpnia 1998 r., II UKN 146/98 ochronie podlegają wszelkie czynności, które zwykle wykonuje pracownik znajdujący się w podróży służbowej, np. podróż, pobyt w miejscu zakwaterowania, zakupy, odpoczynek. Do uznania zdarzenia za wypadek zrównany z wypadkiem przy pracy konieczne jest oczywiście spełnienie warunków uznania wypadku za wypadek przy pracy, tj. musi to być zdarzenie nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną i pozostające w związku czasowym z wykonywaniem podróży służbowej.

Obowiązki pracodawcy w razie wypadku przy pracy określone są w kodeksie pracy oraz rozporządzeniu z 1 lipca 2009 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy (Dz.U. nr 105, poz. 870). Niezwłocznie po powzięciu wiedzy o wypadku pracodawca ma obowiązek m.in. powołać zespół powypadkowy, który ustala okoliczności i przyczyny wypadku. W skład zespołu powypadkowego wchodzi pracownik służby bhp oraz społeczny inspektor pracy. Po ustaleniu okoliczności wypadku, nie później niż 14 dni od uzyskania zawiadomienia o wypadku, zespół sporządza protokół, który doręcza pracodawcy do zatwierdzenia. Pracodawca zatwierdza protokół lub zwraca niezatwierdzony protokół do wyjaśnienia lub uzupełnienia go przez zespół powypadkowy w terminie pięciu dni od jego sporządzenia. Zatwierdzony protokół powypadkowy pracodawca niezwłocznie doręcza poszkodowanemu pracownikowi, a w razie wypadku śmiertelnego – członkom rodziny zmarłego pracownika. Protokół ten jest podstawą przyznania świadczeń ZUS. Koszty związane z ustaleniem okoliczności i przyczyn wypadków ponosi pracodawca.