W 2010 roku pogorszy się dostęp do świadczeń

Co zmienić

Aby system ochrony zdrowia był bardziej odpowiedni w stosunku do potrzeb zdrowotnych, konieczne jest spełnienie przynajmniej trzech warunków. Po pierwsze, zarówno zakłady opieki zdrowotnej, jak i oddziały NFZ muszą mieć ten sam cel. Obecnie, mimo deklaracji, że jest nim dobro pacjenta, NFZ stara się szybko i jak najmniej konfliktowo rozdzielić niewystarczające środki, którymi dysponuje. Jednostki służby zdrowia natomiast chcą otrzymać takie pieniądze, aby przetrwać kolejny rok i nie zadłużać się.

Istotą zmiany, w warunkach monopolu jednego płatnika, powinno być zarządzanie przez NFZ niedoborem środków finansowych i jego skutkami. To właśnie Fundusz powinien uzupełniać brak pieniędzy, np. zaciągając kredyty gwarantowane przez Skarb Państwa. Chodzi o to m.in., aby ograniczyć zadłużanie się lecznic, oddłużanych następnie z publicznych pieniędzy.

Po drugie, musi być więcej środków w systemie po to głównie, żeby rosła dostępność i jakość świadczeń, a więc i odsetek zadowolonych pacjentów. Obecne nakłady na ochronę zdrowia w Polsce na poziomie około 6 proc. PKB są niestety podobne jak w państwach cywilizacyjne zacofanych. Po trzecie wreszcie, należy zdecydowanie ograniczyć liczbę zarządzających publicznymi placówkami ochrony zdrowia i organów ponoszących odpowiedzialność za tzw. zabezpieczenie potrzeb zdrowotnych. W konsekwencji prowadzi to nakładania się kompetencji, rozmywania się faktycznej odpowiedzialności i często do paraliżu decyzyjnego.

Aby pacjent stał się podmiotem w systemie ochrony zdrowia, trzeba nie tylko zwiększyć ilość środków finansowych. Musi on mieć wpływ na ich redystrybucję i wykorzystanie. To z kolei wymaga bardzo przemyślanych i kompleksowych zmian organizacyjnych samego systemu oraz porozumienia społecznego. Żaden z dotychczasowych projektów reform nie spełnił tych warunków, dlatego Polacy źle oceniają opiekę zdrowotną.

6 proc. PKB przeznacza Polska na opiekę zdrowotną, podobnie jak kraje zacofane cywilizacyjnie