Ustawa z 27 sierpnia 2009 r. o zmianie ustawy o języku polskim (Dz.U. nr 161, poz. 1280) wprowadziła nowe zasady sporządzania wersji językowych umów o pracę i innych dokumentów związanych ze stosunkiem pracy. Zgodnie ze znowelizowanym art. 8 ustawy o języku polskim, jeśli pracownik jest obywatelem Rzeczpospolitej Polskiej jego umowa o pracę oraz inne dokumenty związane z jego stosunkiem pracy muszą być sporządzone w polskiej wersji językowej, przy czym obok niej mogą być również sporządzone obcojęzyczne wersje.

W takim przypadku wiążąca będzie zawsze wersja polska takiego dokumentu i to ona będzie stanowiła podstawę wykładni zawartych tam treści. Jeśli natomiast pracownikiem będzie osoba niebędąca obywatelem Rzeczpospolitej Polskiej dokumenty z zakresu prawa pracy dotyczące takiej osoby będą mogły być niekiedy sporządzone wyłącznie w języku obcym. Aby pracownik, który nie jest obywatelem Rzeczpospolitej Polskiej mógł mieć umowę o pracę tylko w wersji obcej językowej, muszą być spełnione następujące przesłanki: w pierwszej kolejności pracodawca musi pouczyć pracownika, który nie jest obywatelem Rzeczpospolitej Polskiej, iż ma on prawo do sporządzenia umowy o pracę i innych dokumentów związanych z prawem pracy w języku polskim.

Jeśli pracownik – obcokrajowiec, nie chce skorzystać z takiego prawa, musi on zgłosić wniosek pracodawcy, iż w ramach stosunku pracy chce posługiwać się dokumentacją sporządzoną wyłącznie w obcej wersji językowej. Pamiętać należy, iż musi to być język, jakim obcokrajowiec włada. Wydaje się, iż pouczenie pracownika powinno być dokonane w formie pisemnej i sporządzone w dwóch wersjach językowych (w polskiej i obcej), tak aby pracownik świadomie miał możliwość podjęcia decyzji, w jakim języku dokumenty związane z jego stosunkiem pracy będą sporządzone. Dodatkowo pouczenie takie powinno zawierać informację o konieczności złożenia wniosku pracodawcy o wyborze języka obcego. Pracownik również wniosek taki powinien złożyć pracodawcy w formie pisemnej.