Częściowa emerytura policyjna (40 proc. podstawy wymiaru) przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który w dniu zwolnienia posiada 15 lat służby. Policjant, czy strażak mający prawo do takiej emerytury nie traci do niej prawa także wówczas, kiedy komisja lekarska MSWiA uzna go za niezdolnego do dalszej służby zaliczając go do jednej z trzech grup inwalidzkich. Osoby, które stały się inwalidami:

● w czasie pełnienia służby,

● w okresie 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby wskutek urazów lub chorób powstałych w czasie służby;

● w okresie 3 lat po zwolnieniu ze służby wskutek wypadku lub choroby w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby otrzymują rentę inwalidzką.

Wysokość renty inwalidzkiej otrzymywanej przez funkcjonariuszy zależy od przyznanej im grupy inwalidzkiej. W przypadku osób zaliczonych do I grupy inwalidzkiej wynosi 80 proc. podstawy wymiaru bez uwzględnienia dodatków przysługujących funkcjonariuszowi. Policjanci, którym komisja lekarska przyznała II grupę inwalidzką jako osobom częściowo niezdolnych do pracy otrzymują świadczenie wynoszące 70 proc. podstawy wymiaru. Natomiast funkcjonariusze mające III grupę inwalidzką, czyli obejmującą zdolnych do pracy otrzymują rentę wynoszącą 40 proc. podstawy wymiaru. Dodatkowo renta ta jest zwiększana o 10 proc. podstawy wymiaru funkcjonariuszom, których inwalidztwo powstało wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą lub wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami bądź warunkami tej służby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze.

Emeryt policyjny mający komisyjne orzeczenie o niezdolności do służby z tytułu inwalidztwa otrzymuje dodatek do emerytury w wysokości 15 proc. podstawy jej wymiaru. Jednakże maksymalny wymiar emerytury wraz z tym zwiększeniem nie może przekroczyć 80 proc. podstawy jej wymiaru. Może wybrać też samą rentę. Policjant, który jest uprawniony zarówno do emerytury jak i do renty inwalidzkiej ma bowiem prawo wyboru korzystniejszego dla siebie świadczenia.