Biorąc pod uwagę fakt, iż wypowiedzenie umowy o pracę jest zwykłym sposobem rozwiązania stosunku pracy, długotrwałe i powtarzające się absencje chorobowe pracownika, powodujące z reguły ujemne następstwa dla pracodawcy w postaci dezorganizacji procesu pracy i konieczności podejmowania działań celem zapewnienia sprawnego funkcjonowania zakładu pracy, wydają się być zasadną przyczyną wypowiedzenia pracownikowi stosunku pracy.

Stanowisko takie potwierdza orzecznictwo Sądu Najwyższego, uznając, iż nieprzewidziane, długotrwałe i powtarzające się nieobecności pracownika w pracy, wymagające od pracodawcy organizowania na stanowisku pracy zastępstw i pociągające za sobą wydatki na zatrudnienie pracowników w godzinach nadliczbowych lub innych osób na podstawie umów cywilnoprawnych, stanowią uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę, chociażby były niezawinione przez pracownika i formalnie usprawiedliwione (zob. wyrok SN z 4 grudnia 1997 r., I PKN 422/97, OSNAPiUS 1998, nr 20, poz. 600).

Ocena przyczyn wypowiedzenia pod kątem ich zasadności powinna uwzględniać również cel i istotę stosunku pracy. Częste i długotrwałe nieobecności pracownika spowodowane chorobą nie pozwalają pracownikowi na realizację celu, który legł u podstaw zawieranej umowy o pracę, a więc na świadczenie pracy w taki sposób, którego oczekiwał pracodawca. Sprzeczne z celem stosunku pracy jest zatem trwanie stosunku pracy wtedy, gdy pracownik nie może wykonywać przyjętych na siebie obowiązków (zob. wyrok SN z 29 września 1998 r., I PKN 335/98, OSNAPiUS 1999 nr 20, poz. 648).

Warto przytoczyć również bardziej restrykcyjny pogląd, zgodnie z którym pracodawca, który jest przedsiębiorcą, powinien organizować swą działalność gospodarczą, biorąc pod uwagę nieuchronność nieobecności pracowników, spowodowanych chorobami, urlopami i innymi usprawiedliwionymi przyczynami. Wypowiedzenie umowy o pracę z uwagi na nieobecności pracownika spowodowane chorobą jest uzasadnione tylko wówczas, gdy pracodawca wykaże ich związek z naruszeniem jego istotnych interesów (SN z 6 listopada 2001 r., I PKN 449/00, OSNP 2003, nr 19, poz. 456).