Kwestii funkcjonowania palarni w zakładzie pracy poświęcony jest rozdział 7 (par. 40–42) załącznika nr 3 do rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz.U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650 z późn. zm.).

Zgodnie z powyższym rozporządzeniem palenie tytoniu w zakładach pracy jest dozwolone wyłącznie w odpowiednio przystosowanych pomieszczeniach (palarniach) wyposażonych w dostateczną ilość popielniczek.

Ponadto palarnie powinny być usytuowane w sposób nienarażający osób niepalących na wdychanie dymu tytoniowego. W zacytowanym wyżej rozporządzeniu określono także szczegółowo warunki techniczne, jakie muszą spełniać palarnie w zakładach pracy.

Z kolei wyrok NSA w Warszawie z 4 kwietnia 2007 r. (I OSK 892/06) przypomina, że na pracodawcy spoczywa powinność wyodrębnienia i przystosowania pomieszczeń przeznaczonych do palenia tytoniu oraz oznaczenia miejsc, w których zakaz palenia obowiązuje, a ponadto miejsc, w których wolno palić.

W myśl powyższego orzeczenia przepisy nie przewidują możliwości wprowadzenia przez pracodawcę bezwzględnego zakazu palenia tytoniu na terenie zakładu pracy. Zakaz ten obowiązuje tylko poza wyodrębnionymi miejscami.

Niewydzielenie palarni może być potraktowane przez organy inspekcji pracy jako wykroczenie przeciwko prawom pracownika, a w myśl art. 283. par. 1 kodeksu pracy pracodawca niedopełniający obowiązku wydzielenia palarni narażony jest na ukaranie grzywną od 1 tys. do 30 tys. zł.