Mobbing to zachowanie dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu, które wywołuje u pracownika zaniżoną ocenę przydatności zawodowej bądź które powoduje (lub ma na celu) poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników (art. 94³ par. 2 k.p.).

Jeśli mobbing wywołał u pracownika rozstrój zdrowia, może on domagać się od pracodawcy zadośćuczynienia pieniężnego za doznane krzywdy. Dochodzenie tego roszczenia jest niezależne od tego, czy powód pozostaje jeszcze w stosunku pracy z pozwanym, czy nie. Gdyby zaś z powodu stosowania mobbingu pracownik rozwiązał umowę o pracę, podając mobbing jako przyczynę, może domagać się od pracodawcy odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę.

W przypadku roszczenia o zadośćuczynienie, obok konieczności udowodnienia samego mobbingu, pracownik będzie musiał wykazać, iż to właśnie stosowanie wobec niego mobbingu skutkowało rozstrojem jego zdrowia. W przypadku natomiast roszczenia o odszkodowanie pracownik musi udowodnić, iż był poddawany mobbingowi i że właśnie to skłoniło go do odejścia z pracy. Jeśli zechce dochodzić odszkodowania wyższego niż minimalne wynagrodzenie, będzie musiał wskazać wysokość szkody i udowodnić, że poniósł ją właśnie z powodu mobbingu.

Jakie zatem środki dowodowe może zgłaszać pracownik? Przede wszystkim dowody z dokumentów. Warto zatem, aby np. pracownik, któremu pracodawca zleca wykonywanie poniżających zadań, poprosił o przedstawienie polecenia na piśmie. W postępowaniu sądowym można oczywiście wykorzystywać dowody z wydruków e-maili. Pomocne będzie również zachowanie dokumentacji leczenia wykazującej pogarszający się stan zdrowia. Najczęściej najważniejszymi dowodami są zeznania świadków. W praktyce osoby dochodzące roszczeń z tytułu mobbingu w większości powołują na świadków byłych pracowników pracodawcy. Pracownik dochodzący zadośćuczynienia powinien pamiętać, że w zasadzie związek między mobbingiem a rozstrojem zdrowia może zostać udowodniony tylko przez dowód z opinii biegłego lekarza.