Ponieważ ustawodawca nie określił bliżej, o jakich pracowników chodzi, przy obliczaniu ogólnej liczby zatrudnionych bierze się pod uwagę wszystkich pracowników bez względu na podstawę ich stosunku pracy, i rodzaj umowy o pracę (na czas nieokreślony czy terminowej). Warto przy tym pamiętać, że przepisy ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami umowy stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U. nr 90, poz. 844 z późn. zm.) stosuje się również do zawartej z młodocianymi umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz do spółdzielczej umowy o pracę. Dotyczy ona także pracowników zatrudnionych na podstawie powołania.

W sytuacji gdy dana osoba zatrudniona jest na zastępstwo, to do liczby zatrudnionych wlicza się tylko jednego pracownika. Do stanu zatrudnienia nie wlicza się natomiast osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych oraz wykonujących pracę nakładczą (chałupników). Ponadto wspomnianej ustawy nie stosuje się do pracowników zatrudnionych na podstawie mianowania, a także do pracowników tymczasowych.

Te przepisy natomiast będą miały zastosowanie w sytuacji, gdy pracodawca zatrudniający co najmniej 20 pracowników w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolni określoną w art. 1 ust. 1 pkt 1-3 ustawy liczbę pracowników z przyczyn ich niedotyczących. Liczbę zwalnianych oblicza się jak liczbę zatrudnionych. Jeśli na skutek inicjatywy pracodawcy stosunek pracy został rozwiązany z co najmniej pięcioma pracownikami na mocy porozumienia stron, to ich również zalicza się do pracowników, których obejmują zwolnienia grupowe (art. 1 ust.2 ustawy).

Okres 30 dni, o którym stanowi art. 1 ust. 1 ustawy, należy liczyć od daty złożenia pierwszego oświadczenia woli o wypowiedzeniu lub rozwiązaniu w innym właściwym trybie stosunku pracy z przyczyn określonych w art. 1 ustawy (tak stanowi Sąd Najwyższy w wyroku z 20 września 1994 r., I PRN 63/94, OSNAPiUS 1995, z. 3, poz. 36).