Ministerstwo Zdrowia przesłało do konsultacji społecznych projekt nowelizacji tzw. ustawy zdrowotnej, która ma określić zasady wskazywania świadczeń zdrowotnych do finansowania lub nie ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia. Stanowi ona więc podstawę do budowania tzw. pozytywnego i negatywnego koszyka świadczeń zdrowotnych.

Nowe przepisy upoważniają m.in. Agencję Oceny Technologii Medycznych (AOTM) do wszczynania powstępowania w sprawie zakwalifikowania świadczenia zdrowotnego jako gwarantowanego lub nie. Wniosek w tej sprawie będą mogły również składać osoby prawne lub jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Oznacza to, że praktycznie każdy będzie mógł złożyć wniosek o wpis lub usunięcie świadczenia medycznego z wykazu świadczeń finansowanych ze środków publicznych lub nie. Wnioski te będą rozpatrywane tylko przez AOTM. To ona będzie rekomendować ministrowi zdrowia świadczenia zdrowotne, które powinny być opłacane przez Fundusz.

- Dla ministra zdrowia rekomendacja agencji o wpisaniu procedury do koszyka pozytywnego nie będzie wiążąca. Oznacza to, że na podstawie dokumentacji będzie mógł decydować o jej finansowaniu przez NFZ - mówi Ewa Kopacz, minister zdrowia.

Tylko w przypadku świadczeń, które zdaniem agencji nie powinny być w ogóle opłacane ze środków publicznych, minister zdrowia będzie miał obowiązek umieszczenia ich w wykazie procedur niegwarantowanych przez Fundusz.

Wykaz świadczeń gwarantowanych i nieopłacanych ze środków publicznych będzie publikowany w formie rozporządzenia. Nowe przepisy nakładają na ministra zdrowia obowiązek wydania go nie później niż w ciągu sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie.

Konsultacje zewnętrze nad projektem nowelizacji ustawy zdrowotnej będą trwać do 25 lipca.

Zgodnie ze wstępną propozycją ministra zdrowia, na liście świadczeń niegwarantowanych ma się znaleźć około 300 procedur. Dotyczy to m.in. leczenia niepłodności metodą in vitro. Niefinansowane mają być również zabiegi przyrodolecznicze i rehabilitacyjne w szpitalach, szpitalach uzdrowiskowych, sanatoriach i ambulatoriach w uzdrowiskach, niezwiązane z chorobą podstawową będącą bezpośrednią przyczyną skierowania pacjenta na leczenie.