Z rozporządzenia resortu pracy z 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w kodeksie pracy (Dz.U. nr 62 poz. 289 z późn. zm.), przy ustalaniu dodatkowego wynagrodzenia z pracę w godzinach nadliczbowych, minimalne wynagrodzenie za pracę dzieli się przez liczbę godzin pracy przewidzianych do przepracowania w danym miesiącu (par. 4 b).

W związku z tym przepisem powstał problem dotyczący tego, którą liczbę godzin należy przyjąć do obliczenia stawki za jedną godzinę: tę, którą ma do przepracowania w danym miesiącu pracownik (zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy), czy tę, którą zgodnie z wymiarem czasu pracy należy przepracować w danym miesiącu.

Państwowa Inspekcja Pracy wskazuje, że w celu obliczenia wspomnianego dodatku należy podzielić wynagrodzenie minimalne przez obowiązujący pracownika wymiar czasu pracy ustalony zgodnie z normą art. 130 k.p.

W przypadku pracowników służby zdrowia wymiar czasu pracy jest niższy niż w przypadku pracowników zatrudnionych w wymiarze 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w tygodniu.

To powoduje, że stawka dodatku w przypadku pracowników medycznych będzie wyższa.

Na przykład, w kwietniu 2008 r. wymiar czasu pracy dla pracowników zatrudnionych w wymiarze 7 godz. 35 minut na dobę wynosił 166 godz. i 50 min. Natomiast płaca minimalna ustalona jest na poziomie 1126 zł. Zatem wynagrodzenie za jedną godzinę wynosi w przybliżeniu 6 zł 72 gr. Od tej wartości obliczamy 20 proc., co daje w przybliżeniu 1,34 zł. Za każdą godzinę pracy dyżuru w nocy należało więc wypłacić pracownikom dodatek w wysokości 1,34 zł.

gp@infor.pl