Zaplanowanie pracy przede wszystkim należy do kompetencji organizacyjnych pracodawcy, który powinien najlepiej ocenić potrzeby swojego zakładu. Z tego powodu ustawodawca określa te kwestie w sposób dość ogólny. Kodeks pracy w zasadzie adresuje do pracodawcy dwie zasady w zakresie organizowania pracy, ujmując je obie w katalogu jego prawnych obowiązków.

Według pierwszej zasady, organizowanie pracy powinno odbywać się w sposób zapewniający pełne wykorzystanie czasu pracy zatrudnionych pracowników, jak również osiąganie przez nich przy wykorzystaniu ich kwalifikacji i uzdolnień wysokiej wydajności i należytej jakości. Druga zasada uwzględniająca przede wszystkim dobro pracowników nakazuje pracodawcy organizowanie pracy w sposób zmniejszający uciążliwość pracy, zwłaszcza pracy monotonnej i pracy w ustalonym z góry tempie.

O tym więc, jaki model organizacji jest optymalny, czy jaki system czasu pracy najefektywniej służyć będzie założonym celom gospodarczym, decyduje sam pracodawca. Działania w tym zakresie muszą jednak uwzględniać ograniczenia wynikające z przepisów prawa, a w szczególności z ochrony pracowników i ich czasu pracy.

Zobacz pełną treść artykułu - Tygodnik Prawa Pracy i Ubezpieczeń w eGP